• Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    έτους 2 0 2 2 
    ΔΩΡΕΑΝ ΕΔΩ !!



                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

Άμα κάνεις το σταυρό σου…

Σταυρός: Οι άνθρωποι που κάμουν τον Σταυρόν τους ή που φορούσαν τον Σταυρόν τους επάνω τους γλίτωσαν από πολλές δυσκολίες και πολλά προβλήματα και πολλά μεγάλα κακά, τα οποία βρέθηκαν μπροστά τους.

Αλλά και άνθρωποι που είχαν δυσκολίες προσωπικές, ο Γέροντας ο Παΐσιος τους έλεγε:

Συνέχεια

Η συμβίωση με δύσκολους ανθρώπους

Είναι απογοητευτικό να συναντούμε ανθρώπους ή, το χειρότερο, να ζούμε μαζί τους, που μας προκαλούν ένταση, μας μειώνουν ή μας αναστατώνουν. Όλ’ αυτά είναι σημάδια της απουσίας της κοινωνίας των προσώπων, της ενότητας και της αγάπης.

Προσπαθούμε να τους αποφύγουμε, γιατί κανείς δεν αναπαύεται σε τέτοια ατμόσφαιρα. Όλοι μας θέλουμε να έχουμε χαρά, καρδιακή ειρήνη, ζωντάνια και όχι μιζέρια. Η αποφυγή όμως τέτοιων ανθρώπων δεν είναι πάντα εφικτή, γιατί ενδέχεται να ζούμε ή να εργαζόμαστε μαζί. Τι θα γίνει τότε; Να συνεχίσουμε να έχουμε τ’ αρνητικά συναισθήματα, που, αναπόφευκτα, θα μας οδηγήσουν σε λύπη, θλίψη και κατάθλιψη, με αποτέλεσμα την ασθένεια;

Συνέχεια

Ὁ κόσμος ὡς δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο

Στανιλοάε Δημήτριος

Πρεσβύτερος (+)

Μέσα στὴν μυστηριακὴ δομὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀνακαλύπτει κανεὶς ξανὰ τὴν μυστηριακὴ δομὴ τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος δὲν ἔχει ἔννοια, παρὰ μόνο ἂν τὸν ἀποδεχτοῦμε σὰν δῶρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο. Ὁ κόσμος εἶναι ἡ ἄμπελος ποὺ δόθηκε στοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ κόσμος ἔγινε γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν κόσμο, λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (18 ὄμ. εἰς Ρωμαίους). Ὅλα εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ἄμπελος τῆς ἀγάπης του. Μ’ ὅλα ἐπιβεβαιώνεται καὶ μᾶς μεταδίδεται ἡ πλημμύρα τῆς θείας ἀγάπης, ἡ εὐδοκία καὶ ἡ χάρη Του. Κατὰ συνέπεια, ὅλα εἶναι μυστήριο, ὅπως καὶ κάθε δῶρο πού μᾶς κάνει καθένας ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας, εἶναι δεῖγμα καὶ φορέας τῆς ἀγάπης του γιὰ μᾶς.

Ὅμως τὸ δῶρο ἀπαιτεῖ μία ἀπάντηση

Συνέχεια

Καλά, μπορείς ακόμα να χαμογελάς;

Βλέπεις κάτι προσωπάκια  χαρούμενα, χαμογελαστά, έτοιμα να ευθυμήσουν, έτοιμα να δείξουν το χαμόγελό τους.

Ακόμα και με βροχή και συννεφιά,ακόμα και μέσα στη δοκιμασία, ακόμα και μέσα στην αποτυχία, χαμογελούν, γελούν, ευθυμούν.

Δεν είναι ότι είναι αναίσθητοι, δεν είναι που θέλουν να κρύψουν το δάκρυ τους.

Φυσικά κι αυτοί κλαίνε, αλλά δεν κλαψουρίζουν συνεχώς. Φυσικά και αυτοί στεναχωριούνται, αλλά η καρδιά τους δεν στενεύει.

Συνέχεια

Ὁ Ὅσιος Σισώης στὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου

Ἄγνωστος συγγραφεύς

 

Ὁ Ὅσιος ἐπεσκέφθη κάποτε τὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ καὶ ἀναλογίσθηκε τὸ μεγαλεῖο, στὸ ὁποῖο ἔζησε ὁ ἐνδοξώτατος αὐτὸς βασιλιὰς τῶν Ἑλλήνων, τὴν δόξα ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὰ κατορθώματά του στοὺς πολέμους, ποὺ τὸν ἔκαμαν ἥρωα καὶ κατακτητὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔφριξε μὲ τὴν σκέψη, πόσο ἄστατη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ πόσο πρόσκαιρη ἡ δόξα. Ἔκλαψε καὶ θρήνησε γιὰ τὴ ματαιότητα ὅλης αὐτῆς μιᾶς προσπάθειας ποὺ κατέλαβε ὅλη του τὴν ζωή καὶ ποὺ δὲν τοῦ προσέφερε κανένα καλὸ στὴν ψυχή του.

Οἱ μαθητὲς τοῦ ἀββᾶ Σισώη ζωγράφισαν τὴν εἰκόνα τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα κοντὰ στὸν τάφο καὶ ἔγραψαν καὶ τὸ ἑξῆς ἐπίγραμμα:

Ὁρῶν σε τάφε, δειλιῶ σου τὴν θέαν καὶ καρδιοστάλακτον δάκρυ χέω, χρέος τὸ κοινόφλητον εἰς νοῦν λαμβάνων, πῶς οὖν μέλλω διελθεῖν πέρας τοιοῦτον; Αἴ, αἴ, θάνατε, τίς δύναται φυγεῖν σε;

Βλέποντάς σε, τάφε, δειλιάζω στὴ θεωρία σου, καὶ χύνω δάκρυα ἀπὸ τὴν καρδιά μου, φέροντας στὸ νοῦ μου τὸ χρέος ποὺ τοῦ ὀφείλουμε ὅλοι (δηλαδὴ τὸν θάνατον). Πῶς καὶ ἐγὼ μέλλω νὰ διαβῶ τέτοιο τέλος; Αἴ, αἴ, θάνατε, ποιὸς μπορεῖ νὰ σοῦ ξεφύγῃ;

Πηγή

Ένα διαφορετικό κέντημα

 Ένας πρωτοπρεσβύτερος, ο Καλλίνικος, που ήταν στην Αγγλία λέει «ο Θεός κεντάει ένα ατίμητο γεργέφι», δηλαδή ένα χαλί. Αυτός το κεντάει από πάνω, εμείς βλέπουμε τις κλωστές από κάτω, δε μπορούμε να δούμε το κέντημα. Όταν θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία, τότε θα δούμε το κέντημα και θα καταλάβουμε, για ποιον λόγο έστειλε την ασθένεια και όλα τα άλλα. Κεντάει λέει «ατίμητο γεργέφι», έτσι το είπε στην δημοτική. Κεντάει το ύφασμα με πολύ επιμέλεια και σοφία, εμείς βλέπουμε από κάτω τις κλωστές, που δεν βγάζει νόημα με τις κλωστές. Θα ρθει λέει η άλλη ζωή και θα καταλάβουμε για ποιον λόγο έστειλε ο Θεός και τον ιό αυτόν τον φονευτή. Ανέχθηκε, γιατί το θέλημα του Θεού είναι διπλό, κατ’ευδοκίαν και κατά παραχώρησην. Για ποιον λόγο ανέχθηκε την ασθένεια αυτή να βασανίζει τόσο πολύ τους ανθρώπους και να τους φτάνει στην αγανάκτηση.

απόσπασμα από ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτη Εδέσσης κ. Ιωήλ

«Η Εκκλησιαστική άγνοια»

Πηγή

Λόγος περί ἐξομολογήσεως

Cleopa Ilie

Archimandrite and Abbot of the Sihastria Monastery

Ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Μέγας λέγει ὅτι: «Ἡ ἐξομολόγησις τῶν λογισμῶν στὸν Πνευματικὸ εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας γιὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς»

Πατέρες καὶ ἀδελφοί,

Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα πνευματικὰ καθήκοντα τῶν μοναχῶν ἀλλὰ καὶ τῶν λαϊκῶν χριστιανῶν, εἶναι ἡ ἐξομολόγησις τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ὅσα πρόκειται νὰ εἴπω παρακάτω, θὰ ἔχουν σχέσι μὲ αὐτὸ τὸ Μυστήριο.

Συνέχεια

Ἡ ἀληθινὴ εὐσέβεια

Εὐθύμιος Στύλιος, Μητροπολίτης Ἀχελώου

«Ἔμεινε Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μήνας τρεῖς» (Λούκ. ἃ΄ 56).

Τρεῖς μῆνες ἔμεινε ἡ Μαριὰμ κοντὰ στὴν Ἐλισάβετ. Ἂν τόσο μεγάλα, ὡραῖα, βαθυστόχαστα καὶ ἐμπνευσμένα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶπαν τὶς πρῶτες μόλις στιγμὲς τῆς συναντήσεως των, σκέπτεται κανεὶς πόσα ἀκόμα πιὸ πολλὰ καὶ πιὸ ὡραία θὰ ἀντάλλαξαν μεταξύ τους μέσα σὲ τρεῖς ὁλόκληρους μῆνες…

Κι ὅμως γιὰ ὅλα αὐτὰ ἡ Κ. Διαθήκη σιωπᾶ. Ἡ σιωπὴ αὐτὴ τοῦ Εὐαγγελίου ἴσως νὰ σημαίνη ὅτι τὸ ὑπόλοιπο διάστημα οἱ δύο συγγενεῖς γυναῖκες ἔζησαν ἐντελῶς ἁπλά, χωρὶς ἄλλες ἐξάρσεις καὶ προφητικὲς ὠδές· ὅτι οἱ ὧρες καὶ μέρες πέρασαν εὐχάριστα, μέσα σὲ μία ἀτμόσφαιρα ἀμοιβαίας ἀγάπης, πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως καὶ χαρᾶς καὶ γενικὰ ὅτι οἱ δύο εὐσεβεῖς γυναῖκες, μέσα σὲ μία ἐναλλαγὴ οἰκιακῆς ἐργασίας καὶ προσευχῆς ζοῦσαν τὸν Θεὸ καὶ ἀλληλοενισχύονταν στὴν πιστὴ τήρησι τοῦ ἅγιου θελήματος.

Συνέχεια

Προσευχὴ καὶ ἐλευθερία

Στανιλοάε Δημήτριος

Πρεσβύτερος (+)

Ἡ προσευχὴ ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀπαγκιστρώνει ἀπὸ τὴν ἐξωτερική φύση κι ἀπὸ τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, κρατᾶ τὴν ψυχὴ του ἀνοιχτὴ ἀπέναντι στὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ποὺ δὲν προσεύχεται, μένει δέσμιος, ἐγκλωβισμένος στὸν σύνθετο μηχανισμὸ τῆς ἐξωτερικῆς φύσης καὶ τῶν ἐμπαθῶν ροπῶν· τῶν ροπῶν ποὺ κυριαρχοῦν μέσα του, ἀκόμα περισσότερο κι ἀπὸ τὴ φύση.

Ἡ προσευχή, ὡς αἴτημα-παράκληση, ἐξασφαλίζει τὴν ἐλευθερία ἀπέναντι στοὺς σύνθετους μηχανισμοὺς τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι ἐναρμονίζουν τοὺς νόμους τῆς φύσης μεταξύ τους. Μὲ τὸ αἴτημα-παράκλησή του, ὁ ἄνθρωπος ἐκδηλώνει τὴν πεποίθησή του, πὼς αὐτοὶ οἱ μηχανισμοὶ εἶναι ἁπλὰ ἐνδεχόμενα καὶ παράγονται ἀπό τὴν ἐλεύθερη παρέμβαση τοῦ ὑπέρτατου προσώπου ποὺ τοὺς δημιούργησε. Αὐτὴ ἠ πεποίθηση στηρίζεται πάνω στὸ γεγονὸς, πὼς ἀκόμη καὶ τὰ ἀνθρώπινα πρόσωπα μπορουν νὰ συνθέσουν ἐλεύθερα κάποιους μηχανισμοὺς φυσικῶν νόμων καὶ νὰ τοὺς κατευθύνουν πρὸς συγκεκριμένες στοχεύσεις τῆς ἐπιλογῆς τους.

Συνέχεια

Ἡ Ἐξομολόγηση

Βαραμπιώφ Βλαδίμηρος

Πρωτοπρεσβύτερος

 Ἀργὰ μία νύχτα ὁ Σαζίκωφ πῆγε νὰ βρεῖ τὸν π. Ἀρσένιο. Ἦταν φανερὰ ταραγμένος. Καθόταν, σηκωνόταν, στριφογύριζε, μιλοῦσε μιὰ γιὰ τὸ ἕνα καὶ μιὰ γιὰ τὸ ἄλλο θέμα.

– Πάτερ Ἀρσένιε, εἶπε μετὰ ἀπὸ ὥρα. Θέλω νὰ ἐξομολογηθῶ! Δὲν θ’ ἀργήσει νὰ ἔρθει τὸ τέλος, καὶ μὲ βαραίνουν ἁμαρτίες πολλές, πάρα πολλές…

Ἀπέμεναν δύο ὧρες ὥς τὸ ἐγερτήριο. Ἀποσύρθηκαν σὲ μιὰ γωνιά. Ὁ Σεραφεὶμ γονάτισε. Ὁ π. Ἀρσένιος ἔβαλε τὸ χέρι στὸ κεφάλι του καὶ βυθίστηκε στὴν προσευχή.

Συνέχεια

Να μην φοβάσαι ότι τελειώνει η ζωή αλλά που εσύ δεν άρχισες ακόμη να ζεις…

Το αμάξι της πήγαινε μπροστά. Σε ένα στένεμα του δρόμου την είδαμε να πατάει απότομα φρένο και να στρίβει δεξιά. Κατέβηκε, έσκυψε στο δρόμο. Σε λίγο κρατούσε στα χέρια της ένα σκαντζόχοιρο χτυπημένο. Μας κοίταξε και είπε, «συγνώμη που σταμάτησα απότομα….».Πήρε αγκαλιά τον σκαντζόχοιρο τον έβαλε στο αμάξι και έφυγε για να τον περιθάλψει.

Αυτή η κοπέλα ανήκει ήδη στον παράδεισο. Έχει αυτό που ο άγιος Πορφύριος ζητούσε από τους Χριστιανούς, «να είστε ευαίσθητοι, να είστε ποιητές. Η ψυχή του χριστιανού πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Χοντροκομμένες ψυχές δεν θέλει κοντά του ο Χριστός…».

Συνέχεια

Η ευγνωμοσύνη..(μια ιστορία που διδάσκει..)

«Ο τελευταίος βασιλιάς, μιας φυλής, είχε δέκα άγρια ​​σκυλιά, τα χρησιμοποιούσε για να βασανίσει και να ταΐσει οποιονδήποτε από τους υπηρέτες του που έκαναν λάθος.

Ένας από τους υπηρέτες έκανε ένα τόσο μεγάλο λάθος που δεν άρεσε καθόλου στον βασιλιά.  Γι’ αυτό διέταξε να πετάξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά.

Ο υπηρέτης είπε: «Σε υπηρετώ δέκα χρόνια και με ανταμείβεις έτσι.  Δώσε μου σε παρακαλώ δέκα μέρες πριν με πετάξεις στα σκυλιά» και του έδωσε ο βασιλιάς.

Συνέχεια

Το επιδιώκουμε ή κοιτάζουμε πώς να ικανοποιήσουμε το δικό μας θέλημα;

Μου τηλεφώνησε μια κυρία και μου ζήτησε να της δώσω ένα όνομα στο Άγιον Όρος, για να προσευχηθεί για το αίτημά της.
– Θέλω να γίνει αυτό που θέλω, μου είπε. Ξέρεις κανέναν μοναχό που να έχει παρρησία στον Θεό;
– Είναι προς το συμφέρον σου αυτό που ζητάς; την ρώτησα.
– Εγώ για καλό μου το λέω…
– Το μονογράφησε ο Θεός αυτό που θέλεις; Το θέλει και ο Θεός;


Δεν μου απάντησε…

Συνέχεια

Η ζωή είναι τόσο γλυκιά…

Συλλογίζεσαι πως η ζωή είναι τόσο γλυκιά, καθώς βλέπεις τις σταγόνες της βροχής να κυλούν στα τζάμια και τον συννεφιασμένο, γκρίζο, αττικό ουρανό να αγκαλιάζει τον τόπο. Ακούς τον ήχο των αυτοκινήτων να εισβάλλει από την σχισμή του παραθύρου. Στοχάζεσαι κι αναπολείς, καθώς μυρίζεις τη βροχή και νιώθεις τη φθινοπωρινή δροσιά. Αξάφνου, έρχονται εικόνες στο μυαλό από τις όμορφες και τις δυνατές στιγμές που έζησες. Θαρρείς ότι προβάλλουν εμπρός στα μάτια σου σκηνές από κινηματογραφική ταινία.

Ένας θησαυρός είναι η επίγεια ζωή, που εσωκλείει εντός της στιγμές χαρμολύπης. Σκέφτεσαι στιγμές, που μοιράστηκες με την οικογένεια. Θυμάσαι τις εκδηλώσεις αγάπης και τις ζεστές αγκαλιές των καρδιακών ανθρώπων, τις φιλίες, το Σχολείο, τα παιχνίδια, τα παιδικά όνειρα, που πραγματώνονται μεγαλώνοντας, τις σπουδές, τη γνώση, τις επαγγελματικές επιτυχίες, τις συγκινήσεις, τα ταξίδια, τα γέλια, τα γλέντια, τα νιάτα, που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τις προσευχές.Το πρόσωπό σου λάμπει από την αγαλλίαση, που αναδύεται από τα μύχια της καρδιάς.

Είναι ωραία η ζωή, με τις ανηφοριές, τις κατηφόρες, τις στροφές, τα κακοτράχαλα μονοπάτια, τις χαρές και τις δοκιμασίες που σου δίνει για να αντέξεις στην πορεία σου, να περπατήσεις στο δρόμο σου και να διαβείς ελπιδοφόρα μπροστά με πανιά ανοιχτά. Άνθρωπε, μοναχά το τώρα ζεις, κι αυτό δεν είναι δικό σου. Δώρο είναι η αναπνοή, το ότι άνοιξες τα μάτια σου σήμερα το πρωί κι ότι προχωράς.

Αγγελική Τριάντη

Πηγή

Ἡ δύναμη τῆς πίστεως

Ἰωὴλ Φραγκᾶκος

Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας

«Ὕπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι»

Μιὰ συγκινητικὴ ἱστορία μᾶς περιγράφει τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα. Ἕνας Ρωμαῖος ἀξιωματικὸς ἦλθε νὰ παρακαλέσει τὸν Κύριο νὰ θεραπεύσει τὸ δοῦλο του, «ὁ παῖς μου βέβληται ἐν τῇ οἰκίᾳ παραλυτικός, δεινῶς βασανιζόμενος›› (Ματθ. 8,6). Εἶναι ἀξιόλογος καὶ θαυμαστὸς ὁ διάλογος ποὺ διαμείφθηκε μεταξύ τοῦ ἑκατοντάρχου καὶ τοῦ Ἰησοῦ. Ἂς δοῦμε πιὸ ἀναλυτικάτα στοιχεῖα αὐτοῦ τοῦ θαύματος.

Συνέχεια