• Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    έτους 2 0 2 1 
    ΔΩΡΕΑΝ
    ΕΔΩ !!


                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου…

Κάποτε ο Ηγούμενος παπά-Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε. Ειρηνικότατος πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία -είχε αρχίσει ο Εσπερινός- και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Έκτοτε ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον δίωξη από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση.Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι’ αυτόν.Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε εργασθεί και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Ορος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση ζήτησε τον Ηγούμενο. Τού έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχώρηση πού τόλμησε να σήκωση το χέρι του και να τον κτυπήσει.
Τότε ο παπά-Θανάσης του είπε με σκοπό να τον ωφελήσει:
– Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να κτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι’ αυτήν την στιγμή πού βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμία προετοιμασία;
– Συγχώρησε με, συγχώρησε με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.
– Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή. Έτσι εκοιμήθη εν μετάνοια, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Από το βιβλίο«Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»

Πηγή

Δε χρωστάω τίποτα Στο Θεό…

.

Κάποιου χωρικού το χωράφι είχε μεγάλη και πολύ καλή παραγωγή σε καρπούζια.

Εξ αυτού, επουλήθηκαν όλα τα καρπούζια γρήγορα και στην καλλίτερη τιμή και το κέρδος ήταν υπερβολικά μεγάλο.

Μετά από αρκετές ημέρες η τιμή των καρπουζιών έπεσε και η νέα παραγωγή του χωρικού δεν έφερε το αντίστοιχο κέρδος.

Ο χωρικός διαμαρτυρήθηκε έντονα γιά τις χαμηλές τιμές των καρπουζιών.

Τότε κάποιος έμπορος, του απάντησε:

«Δεν λες “δόξα τω Θεώ”, γιά τα χρήματα που πήρες από την πλούσια αρχική παραγωγή που είχες.

Θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων απέναντι στον Θεόν…».

Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο χωρικός εθύμωσε και εφώναξε μπροστά σε όλους:

Συνέχεια

Κάποιος κουτοπόνηρος πλησίασε έναν ασκητή και τον ρώτησε…

.

Κάποιος κουτοπόνηρος πλησίασε έναν ασκητή και τον ρώτησε:

– Τι είναι Γέροντα, για το Θεό χίλια χρόνια;

– Ένα λεπτό της ώρας, παιδί μου, αποκρίθηκε εκείνος.

– Και τι είναι μια βαλίτσα χρυσάφι;

– Τίποτα! Μία δραχμή.

– Τότε παρακάλεσε Γέροντα το Θεό να μου δώσει μία…δραχμή!

Τον λοξοκοίταξε ο ασκητής, σιώπησε και σε λίγο του απάντησε:

– Το είπα στο Θεό και μου είπε να περιμένεις ένα λεπτό της ώρας!

Πηγή

Όταν ο Ιερέας εκφώνησε «Της Παναγίας αχράντου υπερευλογημένης Μαρίας…», ακούστηκε στον ναό μιά κραυγή: «Χάθηκε η Παναγία»

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής ΠΑΤΜΟΣ

Η τοιχογραφία της Παναγίας της Ελεούσας είναι από το έτος 1763 αγιογραφημένη από τον Ιεροδιάκονο Αθανάσιο από την Κρήτη, όπως αποδεικνύεται από την υπάρχουσα υπογραφή.

Το θαύμα συνέβη τον Φεβρουάριο (μάλλον 25) του έτους 1955. Κατά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων όλο το Εκκλησίασμα είχε γονατίσει και όταν ο Ιερέας εκφώνησε «Της Παναγίας αχράντου υπερευλογημένης Μαρίας…», ακούστηκε στον ναό μιά κραυγή· «χάθηκε η Παναγία». Η κραυγή αυτή προερχόταν από την ευσεβέστατη αείμνηστη Ειρήνη Οικονόμου, η οποία μόλις σηκώθηκε από τη «γονάτισμά της», αντίκρισε, αντί την εικόνα της Παναγίας έναν κατάλευκο τοίχο.
Ο τοίχος παρέμεινε λευκός επί τρείς ημέρες· υπήρχαν μόνο οι προφήτες που πλαισιώνουν την εικόνα. Δέος, φόβος, αγωνία, επικράτησε στο Νησί για την αιτία της εξαφάνισης της Παναγίας. Ακολούθησαν ολονύκτιες αγρυπνίες και δεήσεις επί τριήμερον.

Συνέχεια

Ἡ κοίμηση τῆς μητέρας μου

.

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Τὴν Μεγάλη Δευτέρα τοῦ 1971 ἔκανε ἐξετάσεις καὶ ἔβγαλε ἀκτῖνες. Φάνηκε καθαρὰ ὅτι εἶχε καρκῖνο σὲ πολὺ προχωρημένο στάδιο…

Μόλις τὸ ἔμαθε, ἔστρεψε τὸ βλέμμα της στόν οὐρανὸ καὶ εἶπε: «Σ\’ εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, ποὺ μὲ ἐπισκέφθηκες τόσο νωρίς. Δός μου, σὲ παρακαλῶ, δύναμη καὶ ὑπομονὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου».

Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, ἡ κατάστασή της χειροτέρευε. Ἔτρωγε ἐλάχιστα, πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔκανε ἐμετό. Ὑπολογίζω ὅτι τοὺς λιγότερους ἐμετούς πού ἔκανε σὲ μιὰ μέρα, ἦταν γύρω στούς 20, ἐνῶ οἱ περισσότεροι γύρω στούς 60… Ὅμως ποτὲ δὲν ἐκδηλωνόταν. Ποτὲ δὲν ἔλεγε «ἔχω αὐτὸ ἤ ἐκεῖνο». Ἂν κανεὶς ἔλειπε καὶ τύχαινε νὰ κάνη ἐμετό, τότε σηκωνόταν καὶ τὰ ξέπλενε ἀθόρυβα, ὥστε νὰ μὴ καταλάβουν οἱ ἄλλοι καὶ στενοχωρηθοῦν…

Συνέχεια

Η φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου, που "εμφανίστηκε" ξανά μετά από 30 χρόνια! Σήμερα, μέρα του Αγίου, σε πρώτη δημοσίευση…

Τεράστια η τιμή για όλους εμάς, που έχουμε την άδεια και την ευλογία να ανεβάσουμε για πρώτη φορά μια ανέκδοτη φωτογραφία, που τραβήχτηκε στο "σαλόνι" της Παναγούδας, το Μάιο του 1991, και να έρθει στο φως η αξιοσημείωτη ιστορία της…

" Το Μάιο του 1991, ο Θανάσης Παπαδημητρίου, οδοντίατρος, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος με μια ομάδα προσκυνητών από τη Λάρισα.
Αγαπημένος προορισμός για πολλές δεκαετίες και ανελλιπώς κάθε χρόνο.
Μια από τις στάσεις τους ήταν και η Παναγούδα για να συναντήσουν τον γέροντα (τότε, σήμερα Άγιο) Παϊσιο. Συζήτησαν με τον γέροντα και ο κύριος Παπαδημητρίου, δεινός φωτογράφος, τον ρώτησε αν μπορούσε να τον φωτογραφίσει.
Ο Άγιος αρνήθηκε.

Συνέχεια

Το πέρασμά του από τα κρεβάτια του πόνου έδινε ελπίδα και παρηγοριά (Γέροντας Ευσέβιος)

Το πέρασμά του από τά κρεβάτια τού πόνου έδινε ελπίδα και παρηγοριά. Έμπαινε σε κάθε θάλαμο χαιρετώντας τούς ασθενείς με καλοσύνη: «Περαστικά σας, καλή ανάρρωση και γρήγορη επάνοδο στα σπίτια σας με διπλή υγεία, ψυχική και σωματική…».
Έπειτα πλησίαζε ένα -έναν στην κλίνη του και έσκυβε πάνω από το προσκέφαλό του με αγάπη πατρική. Ξεκινούσε από την ασθένεια τού σώματος, ρωτώντας τον άρρωστο για την υγεία του, αν πονάει και τί λένε οι γιατροί. «Ό Χριστός, παιδί μου, ο μεγάλος Γιατρός, θα βοηθήσει! Σ’ Εκείνον να καταφεύγουμε με απεριόριστη εμπιστοσύνη». Σταύρωνε κάποιον βαριά άρρωστο με το σημείο τού σταυρού. Το πετραχήλι, ό τίμιος Σταυρός, το Ευχολόγιο ήταν τά όπλα του.

Συνέχεια

Το " Αραπάκι" και ο γέροντας Γεράσιμος ο Υμνογράφος !

  Ο Αράπης ο χαριτωμένος ημίονος ήταν ο προσωπικός μεταφορέας του αείμνηστου Γέροντα στις δύσκολες διαδρομές από τη Μικραγιάννα στις Σκήτες και τα Μοναστήρια του Αγίου Όρους, ήθελε όμως απαραίτητα πριν τις μεταφορές και τις άλλες δουλειές που έκανε ένα μεγάλο φιλί από τον Γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη και το είχε.

Το "Αραπάκι" είχε μια οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε στο αυτί τον προορισμό π.χ.

" Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ ", ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη. Το ζωάκι σε πήγαινε εκεί που του είπε ο Γέροντας, περίμενε υπομονετικά να τελειώσεις τη δουλειά σου και σε γύριζε πίσω πολλές φορές αλλάζοντας και τη διαδρομή για να θαυμάσεις το τοπίο. Επιστρέφοντας ήθελε το απαραίτητο φιλί από τον Γέροντα. που πολλές φορές το έπαιρνε και από τον αναβάτη και ένα μεγάλο τραγανό παξιμάδι για τα "μεταφορικά".

Τόσο απλή και ωραία έφτιαξε ο Δημιουργός τη ζωή μας, εμείς κάπου τα αλλάξαμε όλα και πήραμε τη ζωή μας λάθος κατά το ποιητή.

πηγή

Θα φωτιστεί όποιος θέλει να φωτιστεί και θα αγιασθεί όποιος θέλει να αγιασθεί !

Πριν από αρκετά χρόνια σε μια επίσκεψή μας στον άγιο Πατέρα μας Ιωάννη Καλαΐδη, γνώρισα την μακαριστή Ιωσηφίνα, μια κοπέλα ανάπηρη, γεμάτη όμως από την χάρη του Θεού! Είχε σπουδάσει θεολογία και αγωνιζόταν, πολύ, πνευματικά. Ο Πατήρ Ιωάννης μάλιστα την αγαπούσε πολύ και έλεγε ότι είναι ένας άνθρωπος που αγάπησε την ψυχή της περισσότερο από το σώμα της!


   Εκείνη την περίοδο είχα μία απορία σχετικά με την προσευχή " Χριστέ το Φως το Αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον… ". Είχαμε συζητήσει λοιπόν με ανθρώπους της Εκκλησίας ότι "το φωτίζον" έχει σχέση με το δώρο της συνειδήσεως που δίνει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο που έρχεται στο κόσμο για να ξεχωρίζει το καλό από το κακό.

" Το αγιάζον πάντα άνθρωπον" όμως, έχει σχέση με το άγιο Βάπτισμα και είχα απορία πώς είναι δυνατόν να αγιάζονται όλοι οι άνθρωποι ενώ δεν είναι όλοι βαπτισμένοι ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.
  Είχαμε πάει, εκείνη την χρονιά, για προσκύνημα στην Ι.Μ. Νικητών, όπου υπάρχει η Θαυματουργή εικόνα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, η οποία, την παραμονή της γιορτής, κινείται με θαυμαστό τρόπο και το βλέπουν όλοι οι προσκυνητές!


Αφού προσκυνήσαμε, καθίσαμε στο αρχονταρίκι και σε κάποια στιγμή ανέφερα τον προβληματισμό μου γι’ αυτή την προσευχή.

Τότε η μακαριστή Ιωσηφίνα, μου απάντησε άμεσα! : " Θα φωτιστεί όποιος θέλει να φωτιστεί και θα αγιασθεί όποιος θέλει να αγιασθεί! " Οι άγιοι Πατέρες, αναφερόμενοι στους πνευματικούς ανθρώπους, μας λένε ότι όταν έρθει ο θείος φωτισμός, πολλές φορές οι άνθρωποι αυτοί απαντούν άμεσα! Πιστεύω και ένιωσα ότι αυτή η απάντηση ήταν από τον καλό Θεό, γι’ αυτό που με απασχολούσε, μέσα από μια ευλογημένη και αγωνιζόμενη αδερφή μας!

Του Κυρίου η δόξα εις τους αιώνας!

 

Μιλτιάδης Τσεσμετζής – εκπαιδευτικός

Πηγή

Ναταλία

.

Anthony Bloom

Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Σε κάποιο ἐπαρχιακὸ χωριουδάκι, ποὺ µόλις εἶχε ἀλλάξει χέρια µεταξὺ τῶν ἐµπολέµων, τὴν ἐποχὴ τοῦ Α΄παγκόσµιου πολέµου καὶ τοῦ ἐµφυλίου πολέµου στή Ρωσία, τότε πού ἡ χώρα αὐτὴ εἶχε ἐµπλακεῖ σὲ πολεµικὲς ἐπιχειρήσεις ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν συνόρων της, µιὰ νέα γυναῖκα εἴκοσι ἑπτὰ περίπου ἐτῶν εἶχε παγιδευτεῖ µὲ τὰ δύο της παιδιά. Ὁ ἄντρας της ἦταν µὲ τὸ στρατό πού εἶχε ἀποχωρήσει. Ἐκείνη δὲν εἶχε κατορθώσει νὰ ξεφύγει ἐγκαίρως καὶ ἔµεινε κρυµµένη προσπαθώντας νὰ σώσει τὶς ζωὲς τῶν παιδιῶν της καὶ τή δική της.

Συνέχεια

Συνάντηση Ἁγίων σὲ ἕνα Νοσοκομεῖο τῆς Βιέννης

.

Ἀγγελόπουλος Παναγιώτης

Εἰσαγγελεύς Ἐφετῶν Ἀθηνῶν

 

Μάϊος τοῦ 2003 καί ἡ Διακαινίσιμη περίοδος ἦταν στό τέλος της. Μέ συντροφιά ἄλλους τρεῖς Χριστιανούς, ξεκινήσαμε πολύ πρωί- ἀξημέρωτα ἀκόμα- γιά ἕνα προσκύνημα, στήν Ἱ. Μ. τῆς Παναγίας τῆς Γαυριώτισσας.

Ἡ Παρέα μας, γνωστός Ἡγούμενος Μεγάλης Ἁγιορείτικης Μονῆς, ἕνας Ἱερομόναχος καί ἕνας ἀκόμα λαϊκός.

Εἶχα καιρό τήν ἐπιθυμία νά κάνω ἐκεῖνο τό προσκύνημα καί νά δῶ ἀπό κοντά, τόν ὀνομαστό ἐπιστήθιο φίλο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτη, τόν Ἅγιο Γέροντα π. Ἀμβρόσιο Λάζαρη.

Συνέχεια

Κονγκό – Η ιερόδουλη που βαπτίστηκε Ορθόδοξη 2 ώρες πριν πεθάνει…

«Ήταν έξι το απόγευμα.. Είχε ήδη βραδιάσει, όταν μια άγνωστη για μένα κοπέλα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου επίμονα για να την ανοίξω. Τη δέχθηκα και ρώτησα τι θα ήθελε.

– "Πάτερ, θέλω να μου διαβάσετε μια ευχή".Το πρόσωπό της ήταν ταραγμένο, μιλούσε απότομα. Δε μου είπε πολλά πράγματα, απλά μου ζήτησε να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Πήγαμε στην Εκκλησία και της διάβασα μια ευχή. Έφυγε αμίλητη χωρίς να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη ζωή της, ούτε και να μοιραστεί τον λόγο που ήθελε να της διαβάσω την ευχή.

Μετά από τρεις μέρες, ξαναήρθε. Ζητούσε και πάλι να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Μπήκαμε στον Ναό, της διάβασα μια ευχή και, όταν τελείωσα, με ρώτησε:
"Πάτερ, με φοβάστε;".

Συνέχεια

Ο επικήδειος λόγος μιας ψυχής, και η ομολογία της στα 30 χρόνια της αρρώστιας της…

Μια κοπέλα αδελφοί μου, που την έλεγαν Δήμητρα, ήταν για 35 ολόκληρα χρόνια στο κρεβάτι του πόνου, από βαριά μυασθένεια και μορφές καρκίνου, από τα 12 της χρόνια μέχρι και τα 47 που εκοιμήθη, στο Άσυλο Ανιάτων.

Πότε, στο κρεβάτι ανάσκελα οριζοντιωμένη και ακίνητη, και πότε στο αναπηρικό καροτσάκι, γεμάτη από σίδηρα. Οι πόνοι φρικτοί σε όλο το σώμα που εξελίσοντο σχεδόν κάθε μέρα σε ένα ατέλειωτο μαρτύριο.

Κάπου βρέθηκαν κάποιες σημειώσεις της, στη συμπλήρωση των 30 χρόνων, από την βαριά της αρρώστια, από το 1965 μέχρι το 1995. Βέβαια εκοιμήθη 4 χρόνια αργότερα,  το ’99.

 

Δήμητρα Κόντου – Άσυλο Ανιάτων Πατρών

Συνέχεια

ΟΙ ΚΡΥΦΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΑ – ΓΙΑΤΡΟΣ Ι. ΖΑΜΑΝΗΣ

.
"Ο π.  Ιερώνυμος εφημέριος του Ι. Ναού της Αναλήψεως Βύρωνα στην Αθήνα, ο Σιμωνοπετρίτης αυτός ο Όσιος του Θεού, ήταν ιδιαίτερα ελεήμων.
Είχε ένα συρτάρι όπου έβαζε ό,τι του έδιναν, και έβγαζε να δώσει ό,τι έπιανε το χέρι του, χωρίς να τα κοιτάζει.
Ήξερε όμως απόλυτα και τί έβαζε και τί έδινε.

Μία φορά, ο μακαρίτης ο Γερο Γελάσιος, ως Επίτροπος του Μοναστηριού, βρέθηκε εκεί στο Μετόχι και έβαλε τις φωνές στον Άγιο Γέροντα, γιατί τάχα είναι πολλές ελεημοσύνες που δίνει και ξοδεύει τα χρήματα του Μοναστηριού.

Αλλιώς σκεφτόταν ο ένας, αλλιώς σκεφτόταν ο άλλος.
Και ο πατήρ Ιερώνυμος, γεμάτος σθένος και θεϊκό ζήλο απάντησε:

Συνέχεια

«Τοίς ἐρημικοίς ζωή μακαρίᾳ ἐστι, θεϊκῶ ἔρωτι πτερουμένοις»


Τρεις φίλοι, αγαπούσαν πολύ την πνευματική εργασία, με αποτέλεσμα να γίνουν και οι τρεις μοναχοί. Απ’ αυτούς, ο πρώτος, διάλεξε γιά μόνιμο έργο του, να ειρηνεύει όσους έχουν διαμάχη μεταξύ τους. Ο δεύτερος διάλεξε γιά έργο του, να επισκέπτεται τους αρρώστους και ο τρίτος έφυγε στην έρημο, για να βρει την πραγματική ησυχία.

Συνέχεια