• Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    έτους 2 0 2 2 
    ΔΩΡΕΑΝ ΕΔΩ !!



                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

Η ευγνωμοσύνη..(μια ιστορία που διδάσκει..)

«Ο τελευταίος βασιλιάς, μιας φυλής, είχε δέκα άγρια ​​σκυλιά, τα χρησιμοποιούσε για να βασανίσει και να ταΐσει οποιονδήποτε από τους υπηρέτες του που έκαναν λάθος.

Ένας από τους υπηρέτες έκανε ένα τόσο μεγάλο λάθος που δεν άρεσε καθόλου στον βασιλιά.  Γι’ αυτό διέταξε να πετάξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά.

Ο υπηρέτης είπε: «Σε υπηρετώ δέκα χρόνια και με ανταμείβεις έτσι.  Δώσε μου σε παρακαλώ δέκα μέρες πριν με πετάξεις στα σκυλιά» και του έδωσε ο βασιλιάς.

Συνέχεια

Ὁ καλός ὁ Χριστιανός βλέπει τόν ἑαυτόν του

"Κάποτε ἕνας Χριστιανός ἠθέλησε νά ἐρωτήσει τόν βασιλιᾶ ἐάν σωθεῖ.

Καί ὁ βασιλιᾶς ἐπειδή ἦτο καί αὐτός Χριστιανός, τοῦ εἶπε:

– Ἐάν σωθεῖς, πρέπει νά κάνεις τοῦτο πού θά σοῦ πῶ:
θά ξεκινήσεις τήν τάδε ἡμέρα καί θά πάρεις ἕνα δοχεῖο μέ λάδι καί θά κατέβεις εἰς τήν πόλη.
Καί θά σέ ἔχω κοντά σου, δύο στρατιῶτες μέ τό σπαθί.

Ἐάν χύσεις μία σταγόνα ἀπό τα λάδι ἐκεῖνο, θά σοῦ κόψουν τό κεφάλι!

Ἐάν δέν χύσεις οὔτε μία σταγόνα ἀπό τό λάδι ἐκεῖνο καί κάνεις τόν γῦρο μέσα εἰς τήν πόλη καί ἐπιστρέψεις ἐδῶ καί δέν χύσεις τίποτε, τότε θά σοῦ πῶ καί τόν τρόπο πού θά σωθεῖς!

Πραγματικά ἦρθε ἡ καθορισμένη μέρα, ἐπῆρε τό δοχεῖο μέ τό λάδι, γεμᾶτο ἕως πάνω καί ξεκίνησε νά κατέβει εἰς τήν πόλη, ἀλλά ἦταν τόσο προσεκτικός, οὕτως ὥστε, δέν ἔχυσε οὔτε μία σταγόνα λαδιοῦ!

Ὅταν ἐπέστρεψε εἰς τό παλάτι, τοῦ λέγει ὁ βασιλιᾶς:

– Τί εἶδες εἰς τήν πόλη;

– Τίποτα δέν εἶδα!

– Γιατί;

– Διότι πρόσεχα νά μήν χύσω τό λάδι…

– Αὐτό πρέπει νά κάνεις καί ἐσύ γιά νά σωθεῖς!

Νά βλέπεις τό λάδι τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς σου πού κρατᾶς καί ὄχι τό τί κάνουν οἱ ἄλλοι.

Ὁ κάθε ἕνας νά βλέπει τή σωτηρία του, νά βλέπει πώς θά σωθεῖ καί ὄχι τό τί κάνουν οἱ ἄλλοι.

Ὁ καλός ὁ Χριστιανός βλέπει τόν ἑαυτόν του, δέν βλέπει τούς ἄλλους…"

Διήγηση μακαριστού Γέροντα Σάββα Αχιλλέως

Νηστεύουν τα σπουργίτια; (Μια συγκινητική ιστορία)

-‘Έλα ρε μάνα τώρα, που νηστεύουν τα σπουργίτια τον 15αύγουστο …ΚΙ ΌΜΩΣ..
Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι του Ιούνη του 2019  Είπα να πάω να δω λίγο τη μάνα μου.


Την είδα να κρατά ένα δισκάκι με δυο φέτες βρεγμένο ψωμί. Προχωρούσε αργά με μικρά βήματα στην αυλή του σπιτιού μας . Απίθωσε με τρεμάμενα χέρια το ψωμί στον φούρνο.
Μα τι έκανε;

Συνέχεια

Τίποτα δεν είδα..

Κάποτε ἕνας Χριστιανός ἠθέλησε νά ἐρωτήσει τόν βασιλιᾶ ἐάν σωθεῖ. Καί ὁ βασιλιᾶς ἐπειδή ἦτο καί αὐτός Χριστιανός, τοῦ εἶπε:

– Ἐάν σωθεῖς, πρέπει νά κάνεις τοῦτο πού θά σοῦ πῶ: θά ξεκινήσεις τήν τάδε ἡμέρα καί θά πάρεις ἕνα δοχεῖο μέ λάδι καί θά κατέβεις εἰς τήν πόλη. Καί θά σέ ἔχω κοντά σου, δύο στρατιῶτες μέ τό σπαθί. Ἐάν χύσεις μία σταγόνα ἀπό τα λάδι ἐκεῖνο, θά σοῦ κόψουν τό κεφάλι! Ἐάν δέν χύσεις οὔτε μία σταγόνα ἀπό τό λάδι ἐκεῖνο καί κάνεις τόν γῦρο μέσα εἰς τήν πόλη καί ἐπιστρέψεις ἐδῶ καί δέν χύσεις τίποτε, τότε θά σοῦ πῶ καί τόν τρόπο πού θά σωθεῖς!

Πραγματικά ἦρθε ἡ καθορισμένη μέρα, ἐπῇρε,ἐπῆρε τό δοχεῖο μέ τό λάδι, γεμᾶτο ἕως πάνω καί ξεκίνησε νά κατέβει εἰς τήν πόλη, ἀλλά ἦταν τόσο προσεκτικός, οὕτως ὥστε, δέν ἔχυσε οὔτε μία σταγόνα λαδιοῦ!

Ὅταν ἐπέστρεψε εἰς τό παλάτι, τοῦ λέγει ὁ βασιλιᾶς:

– Τί εἶδες εἰς τήν πόλη;

– Τίποτα δέν εἶδα!

– Γιατί;

– Διότι πρόσεχα νά μήν χύσω τό λάδι…

– Αὐτό πρέπει νά κάνεις καί ἐσύ γιά νά σωθεῖς! Νά βλέπεις τό λάδι τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς σου πού κρατᾶς καί ὄχι τό τί κάνουν οἱ ἄλλοι. Ὁ κάθε ἕνας νά βλέπει τή σωτηρία του, νά βλέπει πώς θά σωθεῖ καί ὄχι τό τί κάνουν οἱ ἄλλοι. Ὁ καλός ὁ Χριστιανός βλέπει τόν ἑαυτόν του, δέν βλέπει τούς ἄλλους…

Διήγηση μακαριστού Γέροντα Σάββα Αχιλλέως

Πηγή

Στό ἀπόσπασμα (ἀπό τήν ζωή τοῦ Ντοστογιέφσκυ)

Dostoyefsky Fyodor

 

Ωστόσο, καλύτερα λέω να σας διηγηθώ για μία άλλη μου συνάντηση που είχα πέρυσι μ’ έναν άνθρωπο. Υπήρχε κάτι παράξενο σ’ όλ’ αυτά, ιδιαίτερα παράξενο γιατί σπάνια τυχαίνει κάτι τέτοιο. Ο άνθρωπος αυτός έφτασε μία φορά ίσαμε τον τόπο των εκτελέσεων και του είχαν διαβάσει κιόλας την απόφαση του τουφεκισμού του για κάποιο πολιτικό έγκλημα. Κάπου είκοσι λεπτά αργότερα του διάβασαν και την απόφαση απονομής χάριτος και του ορίστηκε μία άλλη ποινή, ωστόσο όμως αυτός, στο διάστημα εκείνο, ανάμεσα στις δυό αποφάσεις, μέσα στα είκοσι κείνα λεπτά, η τουλάχιστον στα δέκα πέντε, έζησε με την απόλυτη βεβαιότητα πως από στιγμή σε στιγμή θα πεθάνει.

Συνέχεια

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΟΣ…

Ο Δρ Μαρκ, ήταν διάσημος ογκολόγος. Μια μέρα πέταξε σε ένα σημαντικό συνέδριο σε άλλη πόλη, όπου θα του απονεμηθεί ιατρικό βραβείο. Ωστόσο, μία ώρα μετά την απογείωση, υπήρξε αναγκαστική προσγείωση στο πλησιέστερο αεροδρόμιο. Ο γιατρός νοίκιασε αυτοκίνητο και πήγε στο συνέδριο.


Λίγο μετά που έφυγε, ο καιρός χάλασε και ήρθε μια άσχημη καταιγίδα. Λόγω ισχυρής βροχής, το ίντερνετ εξαφανίστηκε στο navigator, έστριψε ανάποδα και χάθηκε.
Μετά από δύο ώρες οδήγησης, συνειδητοποίησε ότι είχε χαθεί. Ήταν πεινασμένος και κουρασμένος σαν κόλαση έτσι αποφάσισε να βρει κάπου να μείνει . Τελικά βρήκε ένα μικρό σπίτι. Απελπισμένος, βγήκε από το αυτοκίνητο και χτύπησε την πόρτα.


Μια γυναίκα άνοιξε την πόρτα.

Συνέχεια

Η ΠΟΝΤΙΑ ΓΙΑΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Άγιοι Πόντου66623Ήταν ένα απόγευμα της δεκαετίας του ογδόντα. Καθόμουν στο μπαρ του ξενοδοχείου που εργαζόμουν ως υπάλληλος στην Reception, στην κωμόπολη Αλάνια (Alanya) της Αττάλιας (Antalya). Εκείνη τη μέρα δεν είχα βάρδια. Παρόλο που υπήρξε κίνηση στο ξενοδοχείο, κατέπεσα σε μία αδράνεια.
Το να πάρω παραγγελίες, να δέχομαι πελάτες, να καταγράφω ταυτότητες, να συμπληρώνω φόρμες, να απαντάω στα τηλέφωνα κλπ. όλα αυτά με αγανάκτησαν. Παρήγγειλα ένα ποτό και σύρθηκα σε μια γωνιά. Μια ανυπότακτη νοσταλγία, είχε περικυκλώσει τον εγκέφαλο μου. Είχα επιθυμήσει το χωριό μου.

Συνέχεια

ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ

Ήταν κάποτε μία κυρία, η οποία αγαπούσε το κουτσομπολιό, που προσήλθε με μετάνοια να εξομολογηθεί σε κάποιον ιερέα. Ο ιερέας την καλοδέχτηκε, έβαλε το πετραχήλι του και την παρότρυνε να αρχίσει να του λέγει τα λάθη της. Ωστόσο, η γυναίκα κόμπιαζε.

Μετά από λίγη ώρα και μετά από τα πειστικά λόγια του ιερέως ότι δεν χρειάζεται να ντρέπεται ή να φοβάται να ομολογήσει τα λάθη της, η γυναίκα άρχισε να του διηγείται τα λόγια, τις κατακρίσεις και κάθε λογής κουτσομπολιό που σε όλη της την ζωή έλεγε για ανθρώπους που είτε τους γνώριζε είτε δεν τους είχε συναντήσει ποτέ.

Συνέχεια

Το «κερί» της μάνας του…

Τρεις φίλοι νεαροί σε ηλικία, στέκονται έξω από την μεγάλη εξώπορτα του μοναστηριού και δείχνουν αναποφάσιστοι αν θα την διαβούν, ή όχι.

“Ρε Λευτέρη δεν κάνει με τα τσιγάρα στο στόμα να μπούμε μέσα, θα μας διώξουν…”

“Τι είναι αυτά που λες, περπατάτε και στο φινάλε η δικιά μου μάνα είναι άρρωστη, αν δεν μας αφήσουν,
αυτή δεν θα γίνει καλά …”

Ο Λευτέρης με περίσσεια ειρωνεία και το τσιγάρο στο στόμα ανοίγει την πόρτα, ενώ οι άλλοι δυο φίλοι του κοντοστέκονται πιο πέρα και δείχνουν διστακτικοί …

Κοιτάζει μέσα στο εσωτερικό και βλέπει ένα μοναχό να σκουπίζει λίγα μέτρα πιο πέρα.

“Ανοικτά είναι; να μπούμε;” ρωτάει κρατώντας τώρα το τσιγάρο στο χέρι με θράσος και ειρωνικό χαμόγελο.

Συνέχεια

Πώς θα αυξηθώ πνευματικά;

Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα :
«Πώς θα αυξηθώ πνευματικά; » και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε :


«Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου».
Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα του λέω, εξηγείστε το.


«Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου. Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή. Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου. Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου».


Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς.

Πηγή

Ρώτησαν ένα γνωστό πνευματικό πάτερα στη Ρωσία πώς έκανε τη Θεία Λειτουργία στη φυλακή, όπου πέρασε πολλά χρόνια.

Ο γέροντας απάντησε:

-«Πολλοί ιερείς ήξεραν απ’ έξω το κείμενο της Λειτουργίας. Ψωμί, αν και μη σταρένιο, μπορούσαμε να βρούμε χωρίς δυσκολία. Μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε το κρασί με χυμό από ξινόμουρα. Κι αντί Αγίας Τραπέζης με λείψανα μάρτυρος (πάνω στην οποία σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας πρέπει να τελούμε τη Λειτουργία), παίρναμε τον πιο ευρύστερνο απο τους αδελφούς μας, τους φυλακισμένους ιερείς. Γδυνόνταν ως τη ζώνη, ξάπλωνε και στο στήθος του τελούσαμε την Λειτουργία. Στο στρατόπεδο όλοι ήταν μάρτυρες και κάθε στιγμή μπορούσαν να πεθάνουν για τον Χριστό».

-«Παππούλη, και πως αγιάζατε το νερό την ημέρα των Θεοφανείων; Αφού οι ευχές τού καθαγιασμού των υδάτων διαβάζονται μια φορά τον χρόνο και είναι πολύ εκτενείς».

Συνέχεια

Δώσε μου αυτό το ΚΑΤΙ που υπάρχει μέσα σου..

Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο. Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της….

Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο. Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της.

Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε. Παρακάλεσε λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει.

Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις πήρε τον πολύτιμο λίθο και του τον έδωσε.

Ο ταξιδιώτης έφυγε ενθουσιασμένος, μακαρίζοντας την καλή του τύχη. Αυτός ο λίθος ήταν ανεκτίμητης αξίας και θα τον εξασφάλιζε για το υπόλοιπο της ζωής του. Κι άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον του που διαγραφόταν λαμπρό, γεμάτο ανέσεις και πολυτέλειες. Μετά από μερικές μέρες όμως επέστρεψε αναζητώντας τη σοφή γυναίκα.

“Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες” ομολόγησε μόλις τη βρήκε. “Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο λίθος που μου χάρισες. Θα μπορούσα με τη βοήθεια του να ζήσω μια άνετη, παραμυθένια ζωή.

Παρόλα αυτά δεν τον θέλω. Αποφάσισα να στον επιστρέψω με την ελπίδα ότι θα μου δώσεις κάτι άλλο, κάτι πραγματικά πολύτιμο.

Δώσε μου κάτι που υπάρχει μέσα σου, δώσε μου αυτό που σε έκανε να μου χαρίσεις το λίθο”.

Πηγή

– Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; ( μια αληθινή ιστορία)

Ο γιός μου, δυστυχώς ήταν ψυχρός ως προς την πίστη. Εγώ τον έβλεπα, υπέφερα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόνο προσευχόμουν.
Όταν παντρεύτηκε, του πήρα μια εικόνα της Παναγίας και του την χάρισα για να την βάλει σπίτι του. Αρνήθηκε να την πάρει!
– Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; τον ρώτησα με πόνο.
– Δεν θέλω προστασίες! ήταν η απάντησή του.
Τότε που ήταν οι δρόμοι κλεισμένοι από το μπλόκο των αγροτών, χρειάστηκε να ταξιδέψει, για τις ανάγκες της δουλειάς του. Τον συμβούλεψα να είναι προσεκτικός, γιατί φοβόμουν, έτσι που ήταν νευρικός, να μην μπλεχτεί σε καμμιά φασαρία. Μου απάντησε:
– Εγώ μάνα, θα περάσω, ό,τι και να γίνει!
»Παναγία μου, φώτισέ το», είπα μέσα μου και του έβαλα στο αυτοκίνητο μπροστά μια χάρτινη εικονίτσα της Παναγίας, που είχα πάρει από το Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας, στην τελευταία επίσκεψή μου. Αυτήν την φορά, ο γιός μου παραδόξως δεν αντέδρασε…_

_Όταν γύρισε από το ταξίδι, φαινόταν βαθιά συγκλονισμένος. Με φανερή συγκίνηση και με ταπεινή φωνή μου διηγήθηκε:
– Στο δρόμο Αθηνών-Λαμίας, μια βαρυφορτωμένη νταλίκα, που είχε καταφέρει να παρακάμψει τα εμπόδια, ξαφνικά παρέκλινε προς την λωρίδα την δικιά μου, ενώ συγχρόνως έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα. Εγώ σε εκείνο το σημείο, δεν είχα καθόλου περιθώριο να ξεφύγω. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν ελάχιστη. Και να φρενάριζε η νταλίκα, δεν προλάβαινε να σταματήσει έγκαιρα. Εγώ πάγωσα!!! Κατάλαβα πως η ζωή μου τελείωνε. Το μόνο που πρόλαβα ήταν να φωνάξω: »Παναγία μου!!!»
Τότε συνέβη το εξής καταπληκτικό: η χάρτινη εικόνα της Παναγίας, που μου είχες βάλει μάνα στο αυτοκίνητο, σηκώθηκε στον αέρα, στροβιλίστηκε και κόλλησε στο παρ-μπρίζ, με πρόσωπο κατά έξω! Συγχρόνως η νταλίκα σε μια απόσταση ενάμισυ μέτρο περίπου, σταμάτησε επί τόπου! Κυριολεκτικά καρφώθηκε με ένα φοβερό τράνταγμα!_

_Κατέβηκε τρομαγμένος ο οδηγός της νταλίκας και μου λέει συγκλονισμένος:
– Ποιός με σταμάτησε φίλε μου; Με το φορτίο που έχω, δεν σταματούσα με τίποτε!
Εγώ τρέμοντας από την ταραχή μου, γύρισα και είδα την εικόνα της Παναγίας, που ήταν ανεξήγητα ακόμα κολλημένη στο παρ-μπρίζ. Σήκωσα το χέρι και Του την έδειξα, λέγοντάς τον:
– Η Παναγία μας έσωσε!
Από τότε ο γιός μου έγινε πιστός Χριστιανός, χάρη της Παναγίας, την οποία υπερευχαριστώ!!!…_

Πηγή

Πρέπει να ησυχάσει το νερό να δω..

«Τι κέρδισες τόσα χρόνια στην άσκηση;», ρώτησε κάποιος έναν ερημίτη μοναχό.

Κι εκείνος, αντί άλλης απάντησης, έφερε μία λεκάνη με νερό.

«Κοίταξε μέσα», τού είπε, ενώ ήταν ακόμη ταραγμένο το νερό.

«Δεν βλέπω καθαρά», απάντησε εκείνος, «πρέπει να ησυχάσει το νερό για να δω».

«Αυτό ακριβώς κέρδισα κι εγώ τόσα χρόνια στην άσκηση. Με τη μετάνοια καθάρισα και συνεχίζω να καθαρίζω την ψυχή μου, ώστε ήσυχος από τα πάθη μου να μπορώ με τη χάρη του Θεού να βλέπω το πρόσωπό Του και μαζί μ’ Εκείνου και το δικό μου πρόσωπο».

Πηγή

Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Μοτοβίλωφ Νικόλαος

Ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ

(Ὁ κτηματίας Νικόλαος Μοτοβίλωφ, πού τό 1831 θεραπεύθηκε θαυματουργικά ἀπό σοβαρή ἀσθένεια μέ τήν προσευχή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ, ἀπέκτησε τήν εὔνοιά του καί ἀξιώθηκε νά συζητήση πολύ μαζί του γύρω ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα. Τή συζήτησί του αὐτή κατέγραψε σέ σημειώσεις, οἱ ὁποῖες παρέμειναν στή μονή Ντιβέγιεβο περισσότερο ἀπό ἑξῆντα χρόνια. Τό 1902 τίς παρέλαβε ὁ Σ.Α. Νεῖλος ἀπό τή γερόντισσα Ἑλένα Νικαλάεβνα, χήρα τοῦ Μοτοβίλωφ, καί μέ τήν ἄδεια τῆς ἡγουμένης Μαρίας τίς ἔφερε στό φῶς τῆς δημοσιότητος τό 1903 στά «Μοσχοβίτικα χρονικά» τοῦ Ἰουλίου μέ τόν τίτλο: «Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀναπαυόταν φανερά στόν πατέρα Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, στή συζήτησί του γιά τόν σκοπό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».

Ἀργότερα οἱ σημειώσεις αὐτές ἀναδημοσιεύθηκαν ἀπό τόν Λ. Ντενίσωφ στό βιβλίο του «Ὁ βίος τοῦ ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ» καί ἀπό τόν πατέρα Π. Φλορένσκυ στό ἔργο του «Στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας».)

Συνέχεια