• Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    έτους 2 0 2 2 
    ΔΩΡΕΑΝ ΕΔΩ !!



                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

Ρώτησαν ένα γνωστό πνευματικό πάτερα στη Ρωσία πώς έκανε τη Θεία Λειτουργία στη φυλακή, όπου πέρασε πολλά χρόνια.

Ο γέροντας απάντησε:

-«Πολλοί ιερείς ήξεραν απ’ έξω το κείμενο της Λειτουργίας. Ψωμί, αν και μη σταρένιο, μπορούσαμε να βρούμε χωρίς δυσκολία. Μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε το κρασί με χυμό από ξινόμουρα. Κι αντί Αγίας Τραπέζης με λείψανα μάρτυρος (πάνω στην οποία σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας πρέπει να τελούμε τη Λειτουργία), παίρναμε τον πιο ευρύστερνο απο τους αδελφούς μας, τους φυλακισμένους ιερείς. Γδυνόνταν ως τη ζώνη, ξάπλωνε και στο στήθος του τελούσαμε την Λειτουργία. Στο στρατόπεδο όλοι ήταν μάρτυρες και κάθε στιγμή μπορούσαν να πεθάνουν για τον Χριστό».

-«Παππούλη, και πως αγιάζατε το νερό την ημέρα των Θεοφανείων; Αφού οι ευχές τού καθαγιασμού των υδάτων διαβάζονται μια φορά τον χρόνο και είναι πολύ εκτενείς».

Συνέχεια

Δώσε μου αυτό το ΚΑΤΙ που υπάρχει μέσα σου..

Μια σοφή γυναίκα που ταξίδευε στα βουνά ανακάλυψε τυχαία σε ένα ρέμα έναν πολύτιμο λίθο. Κοντοστάθηκε, τον μάζεψε και συνέχισε το δύσκολο ταξίδι της….

Την επόμενη μέρα συνάντησε έναν άλλο ταξιδιώτη πεινασμένο και εξαντλημένο. Η γυναίκα βλέποντας τον έτσι ταλαιπωρημένο, αποφάσισε να μοιραστεί μαζί του το φαγητό της.

Καθώς όμως άνοιξε το σακίδιο της, ο ταξιδιώτης είδε τον πολύτιμο λίθο και εντυπωσιάστηκε. Παρακάλεσε λοιπόν τη γυναίκα να του τον χαρίσει.

Εκείνη χωρίς δισταγμό ή δεύτερες σκέψεις πήρε τον πολύτιμο λίθο και του τον έδωσε.

Ο ταξιδιώτης έφυγε ενθουσιασμένος, μακαρίζοντας την καλή του τύχη. Αυτός ο λίθος ήταν ανεκτίμητης αξίας και θα τον εξασφάλιζε για το υπόλοιπο της ζωής του. Κι άρχισε να κάνει σχέδια για το μέλλον του που διαγραφόταν λαμπρό, γεμάτο ανέσεις και πολυτέλειες. Μετά από μερικές μέρες όμως επέστρεψε αναζητώντας τη σοφή γυναίκα.

“Σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες” ομολόγησε μόλις τη βρήκε. “Ξέρω πόσο πολύτιμος είναι ο λίθος που μου χάρισες. Θα μπορούσα με τη βοήθεια του να ζήσω μια άνετη, παραμυθένια ζωή.

Παρόλα αυτά δεν τον θέλω. Αποφάσισα να στον επιστρέψω με την ελπίδα ότι θα μου δώσεις κάτι άλλο, κάτι πραγματικά πολύτιμο.

Δώσε μου κάτι που υπάρχει μέσα σου, δώσε μου αυτό που σε έκανε να μου χαρίσεις το λίθο”.

Πηγή

– Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; ( μια αληθινή ιστορία)

Ο γιός μου, δυστυχώς ήταν ψυχρός ως προς την πίστη. Εγώ τον έβλεπα, υπέφερα, αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Μόνο προσευχόμουν.
Όταν παντρεύτηκε, του πήρα μια εικόνα της Παναγίας και του την χάρισα για να την βάλει σπίτι του. Αρνήθηκε να την πάρει!
– Ποιός θα σε προστατεύει παιδί μου; τον ρώτησα με πόνο.
– Δεν θέλω προστασίες! ήταν η απάντησή του.
Τότε που ήταν οι δρόμοι κλεισμένοι από το μπλόκο των αγροτών, χρειάστηκε να ταξιδέψει, για τις ανάγκες της δουλειάς του. Τον συμβούλεψα να είναι προσεκτικός, γιατί φοβόμουν, έτσι που ήταν νευρικός, να μην μπλεχτεί σε καμμιά φασαρία. Μου απάντησε:
– Εγώ μάνα, θα περάσω, ό,τι και να γίνει!
»Παναγία μου, φώτισέ το», είπα μέσα μου και του έβαλα στο αυτοκίνητο μπροστά μια χάρτινη εικονίτσα της Παναγίας, που είχα πάρει από το Μοναστήρι της Παναγίας Βαρνάκοβας, στην τελευταία επίσκεψή μου. Αυτήν την φορά, ο γιός μου παραδόξως δεν αντέδρασε…_

_Όταν γύρισε από το ταξίδι, φαινόταν βαθιά συγκλονισμένος. Με φανερή συγκίνηση και με ταπεινή φωνή μου διηγήθηκε:
– Στο δρόμο Αθηνών-Λαμίας, μια βαρυφορτωμένη νταλίκα, που είχε καταφέρει να παρακάμψει τα εμπόδια, ξαφνικά παρέκλινε προς την λωρίδα την δικιά μου, ενώ συγχρόνως έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα. Εγώ σε εκείνο το σημείο, δεν είχα καθόλου περιθώριο να ξεφύγω. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν ελάχιστη. Και να φρενάριζε η νταλίκα, δεν προλάβαινε να σταματήσει έγκαιρα. Εγώ πάγωσα!!! Κατάλαβα πως η ζωή μου τελείωνε. Το μόνο που πρόλαβα ήταν να φωνάξω: »Παναγία μου!!!»
Τότε συνέβη το εξής καταπληκτικό: η χάρτινη εικόνα της Παναγίας, που μου είχες βάλει μάνα στο αυτοκίνητο, σηκώθηκε στον αέρα, στροβιλίστηκε και κόλλησε στο παρ-μπρίζ, με πρόσωπο κατά έξω! Συγχρόνως η νταλίκα σε μια απόσταση ενάμισυ μέτρο περίπου, σταμάτησε επί τόπου! Κυριολεκτικά καρφώθηκε με ένα φοβερό τράνταγμα!_

_Κατέβηκε τρομαγμένος ο οδηγός της νταλίκας και μου λέει συγκλονισμένος:
– Ποιός με σταμάτησε φίλε μου; Με το φορτίο που έχω, δεν σταματούσα με τίποτε!
Εγώ τρέμοντας από την ταραχή μου, γύρισα και είδα την εικόνα της Παναγίας, που ήταν ανεξήγητα ακόμα κολλημένη στο παρ-μπρίζ. Σήκωσα το χέρι και Του την έδειξα, λέγοντάς τον:
– Η Παναγία μας έσωσε!
Από τότε ο γιός μου έγινε πιστός Χριστιανός, χάρη της Παναγίας, την οποία υπερευχαριστώ!!!…_

Πηγή

Πρέπει να ησυχάσει το νερό να δω..

«Τι κέρδισες τόσα χρόνια στην άσκηση;», ρώτησε κάποιος έναν ερημίτη μοναχό.

Κι εκείνος, αντί άλλης απάντησης, έφερε μία λεκάνη με νερό.

«Κοίταξε μέσα», τού είπε, ενώ ήταν ακόμη ταραγμένο το νερό.

«Δεν βλέπω καθαρά», απάντησε εκείνος, «πρέπει να ησυχάσει το νερό για να δω».

«Αυτό ακριβώς κέρδισα κι εγώ τόσα χρόνια στην άσκηση. Με τη μετάνοια καθάρισα και συνεχίζω να καθαρίζω την ψυχή μου, ώστε ήσυχος από τα πάθη μου να μπορώ με τη χάρη του Θεού να βλέπω το πρόσωπό Του και μαζί μ’ Εκείνου και το δικό μου πρόσωπο».

Πηγή

Ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Μοτοβίλωφ Νικόλαος

Ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ

(Ὁ κτηματίας Νικόλαος Μοτοβίλωφ, πού τό 1831 θεραπεύθηκε θαυματουργικά ἀπό σοβαρή ἀσθένεια μέ τήν προσευχή τοῦ ὁσίου Σεραφείμ, ἀπέκτησε τήν εὔνοιά του καί ἀξιώθηκε νά συζητήση πολύ μαζί του γύρω ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα. Τή συζήτησί του αὐτή κατέγραψε σέ σημειώσεις, οἱ ὁποῖες παρέμειναν στή μονή Ντιβέγιεβο περισσότερο ἀπό ἑξῆντα χρόνια. Τό 1902 τίς παρέλαβε ὁ Σ.Α. Νεῖλος ἀπό τή γερόντισσα Ἑλένα Νικαλάεβνα, χήρα τοῦ Μοτοβίλωφ, καί μέ τήν ἄδεια τῆς ἡγουμένης Μαρίας τίς ἔφερε στό φῶς τῆς δημοσιότητος τό 1903 στά «Μοσχοβίτικα χρονικά» τοῦ Ἰουλίου μέ τόν τίτλο: «Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ἀναπαυόταν φανερά στόν πατέρα Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, στή συζήτησί του γιά τόν σκοπό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς».

Ἀργότερα οἱ σημειώσεις αὐτές ἀναδημοσιεύθηκαν ἀπό τόν Λ. Ντενίσωφ στό βιβλίο του «Ὁ βίος τοῦ ὁσίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ» καί ἀπό τόν πατέρα Π. Φλορένσκυ στό ἔργο του «Στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας».)

Συνέχεια

Άγιε Δαυίδ, από εδώ είναι ο πατήρ Ιωσήφ και ο πατήρ Αθανάσιος από το Άγιον Όρος…!!

Περιγράφει ο Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος για τον Άγιο Ιάκωβο.

Tην πρώτη φορά, πήγαμε με τον Γέροντα τον Ιωσήφ (Βατοπαιδινό) να τον δούμε.

Είχαμε τότε πολλά προβλήματα στη μονή Βατοπαιδίου, ήταν ιδιόρυθμο το μοναστήρι και τα γεροντάκια εκεί μας δυσκόλεψαν πάρα πολύ, είμαστε και εμείς άπειροι, και κάναμε και εμείς πολλά λάθη και ήμασταν σε μία δυσκολία μεγάλη.

Ακούγαμε τόσα πολλά θαυμαστά για τον γέροντα Ιάκωβο άλλα ακούγαμε και πράγματα αστεία τα οποία σε έκαναν να αισθάνεσαι ότι ήταν ένας αστείος άνθρωπος. Πήγαμε λοιπόν εκεί, ζητήσαμε να δούμε τον Γέροντα. Μας πήγανε στο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους που εξομολογούσε εκεί. Μπαίνουμε μέσα, τι να δούμε! έναν ψηλό γέροντα ηλικιωμένο με μεγάλη γενειάδα, αυστηρό, ασκητικό, ο όποιος μιλούσε σχεδόν καθαρεύουσα.

-Καλώς τους πατέρας, από πού είσαστε πατέρες;
Πολύ σοβαρά! Παναγία μου, λέω, αυτός είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος. Πως τον έκανα για αστείο; Του λέει ο γέροντας Ιωσήφ:
-Γέροντα, ήρθαμε να ζητήσουμε την ευχή σας διότι έχουμε πολλά προβλήματα στο μοναστήρι μας.

-Πάμε, πάτερ Ιωσήφ, στον Άγιο Δαυίδ να του τα πούμε.
Μας κατέβασε στην Εκκλησία και πάμε μπροστά στην εικόνα και άρχισε να μας συστήνει στον Άγιο και να λέει:
-Άγιε Δαυίδ, από εδώ είναι ο πατήρ Ιωσήφ και ο πατήρ Αθανάσιος από το Άγιον Όρος, ήρθαν οι άνθρωποι εδώ γιατί έχουν προβλήματα, ήρθαν να προσευχηθούν και να σε παρακαλέσουν να τους βοηθήσεις στα προβλήματά τους. Κοίταξε λοιπόν μη μας κάνεις ρεζίλι!

Τώρα μπροστά στην εικόνα του Αγίου τα ‘λεγε αυτά, εκείνος με σοβαρό τρόπο, εγώ μου ‘ρθε να ξεσπάσω σε ένα γέλιο ακράτητο, διότι τα ‘λεγε με σοβαρότητα.
Τόσο απλός άνθρωπος ήταν ο Άγιος Ιάκωβος, ζούσε μέσα στο θαύμα συνεχώς.


(Στη φωτογραφία ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης με τον γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό κ τον Μητροπολίτη Αθανάσιο)

Πηγή

Κωνσταντῖνος Μικρός, ὁ εὐλαβὴς νεωκόρος

Ὁ Κωνσταντῖνος Μικρὸς γεννήθηκε τὸ 1895 στὸ χωριὸ Ἀθίκια Κορινθίας. Οἱ γονεῖς του Γεώργιος καὶ Κατερίνα, ἂν καὶ πάμφτωχοι ξεχώριζαν στὸ χωριὸ γιὰ τὴν καλωσύνη καὶ τὴν φιλοξενία τους. Ἀπέκτησαν τέσσερα παιδιά, τὸν Κώστα καὶ ἄλλα τρία κορίτσια. Στὸ σπίτι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ παιδιὰ τοὺς μάζευαν συχνὰ καὶ τὰ ἀνήψια τούς καὶ πολλὲς φορὲς δύο ὀρφανὲς ἀπὸ πατέρα γειτονοποῦλες, τῶν ὁποίων ἡ μάννα ἔπρεπε νὰ φεύγη δύο μῆνες τὸν χρόνο ἀπὸ τὸ σπίτι, γιὰ νὰ δουλεύη τὰ κτήματα ποῦ εἶχε σὲ ἄλλο χωριό. Τὰ ὀρφανὰ κοριτσάκια δὲν ξέχασαν ποτέ, ὅταν μεγάλωσαν, τὴν ζεστὴ πατρικὴ ἀγκαλιὰ τοῦ κυρ–Γιώργη, τὸ βραδινὸ λιτὸ φαγητὸ πού μοιράζονταν μὲ τὰ παιδιά τοῦ, τὴν χαρὰ καὶ τὴν ἀγάπη πού ἀκτινοβολοῦσε μέσα σὲ κεῖνο τὸ φτωχόσπιτο. Μάλιστα, τὸ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ὅταν ἔγινε μάννα, ἄφησε ὡς παρακαταθήκη στὰ παιδιά τῆς νὰ μὴν ξεχνᾶνε ποτὲ νὰ προσθέτουν στὸ ψυχοχάρτι τὰ ὀνόματα Γεώργιος καὶ Αἰκατερίνη. Τόση ἀγάπη τοὺς εἶχε!

Συνέχεια

Θαῦμα: ὁ τυφλός καὶ ὁ γέροντας

Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού. Ιωάννου κεφ. 9 (θ) στίχ. 1-41  (ερμηνεία-ανάλυση περικοπής) - Ιερός Ναός Αγίου Σώστη Νέας Σμύρνης

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Πάει ἕνας τυφλὸς νὰ ἐξομολογηθεῖ σὲ ἕναν γέροντα:

Γέροντα ἔχω πρόβλημα, πουλάω μικροπράγματα ἔξω στὸ δρόμο γιὰ νὰ ζήσω, ἀλλὰ συνέχεια μιὰ παρέα μικρῶν παιδιῶν μοῦ τὰ κλέβουν καὶ μὲ χτυπᾶνε στὸ κεφάλι καὶ γελᾶνε μαζί μου! Εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς γέροντα γιὰ αὐτὸ συμβαίνει αὐτό!

Θυμωμένος ὁ Γέροντας ἀπαντάει: Τὰ παλιόπαιδα, σὰ δὲ ντρέπονται. Πλέον δὲν σέβεται κανεὶς τίποτα σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχή. Νὰ φωνάξουμε τὴν ἀστυνομία.

Καὶ τοῦ ἀπαντάει ὁ Τυφλός: Τί λὲς γέροντα; Δὲν μὲ νοιάζει γιὰ τὰ πράγματα ποὺ μὲ κλέβουν, οὔτε γιὰ τὸ ὅτι μὲ κοροϊδεύουν καὶ μὲ χτυπᾶνε· μὲ ἐνοχλεῖ ποὺ αὐτὰ τὰ κακόμοιρα παιδάκια γεμίζουν ἁμαρτίες καὶ μαυρίλα στὴν ψυχούλα τους ἐξαιτίας μου.. ποὺ εἶμαι τυφλός. Ἐγὼ εὐθύνομαι γιὰ τὶς πράξεις τους καὶ εὔχομαι στὸν Κύριο νὰ μὴ τοὺς τὰ καταλογίσει αὐτὰ σὰν ἁμαρτία· καὶ ἀρχίζει νὰ κλαίει!

Ὁ γέροντας μένει ἄφωνος. Σκέφτεται πὼς ἀπέναντί του ἔχει ἕνα Ἅγιο καὶ πὼς αὐτὸς σκέφτηκε σὰν κοσμικὸς καὶ ὄχι σὰν πνευματικός· καὶ ἄρχισε νὰ κλαίει ὁ γέροντας πιὸ δυνατὰ ἀπὸ τὸν τυφλὸ καὶ τοῦ φώναζε. Ἅγιε τοῦ Θεοῦ νὰ προσεύχεσαι ἐσὺ γιὰ μένα.

Ἐκείνη τὴν ὥρα γέμισε εὐωδία ὅλο τὸ μοναστήρι ποὺ τὴν εὐωδία (παρουσία δηλαδὴ τῆς Θείας Χάρης) τὴν αἰσθάνθηκαν ὅλοι οἱ παρευρισκόμενοι καὶ διήρκησε τρεῖς μέρες ἀσταμάτητα!!!

Πηγή

Οικογένεια στο Ηράκλειο υιοθέτησε παιδί με αναπηρία: «Αυτό το κοριτσάκι μας δίνει μόνο χαρά»

Οι λέξεις αγάπη, συμπόνια, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, βρίσκουν το αληθινό νόημά τους στην πράξη και την απόφαση μιας οικογένειας από το Ηράκλειο με 3 παιδιά να γίνει ανάδοχος και να βάλει στο σπίτι της και στην καρδιά της ένα μικρό κοριτσάκι με αναπηρία.


  Το κοριτσάκι αυτό αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα υγείας, εγκαταλείφθηκε από την μητέρα του η οποία κατάγεται από την Ρουμανία, και έζησε για 4,5 ολόκληρα χρόνια, τα πρώτα της ζωής του, στις αίθουσες της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.
Ένα παιδί στο αναπηρικό καροτσάκι, που δεν περπατούσε, δεν μιλούσε, και σήμερα, περπατάει, μιλάει, γελάει και χαίρεται μαζί με τους καινούργιους γονείς και τα αδέλφια του σ’ ένα ζεστό σπίτι που μοιάζει με μια μεγάλη αγκαλιά.

Αυτό το κοριτσάκι μάς δίνει μόνο χαρά

Συνέχεια

Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου…

Κάποτε ο Ηγούμενος παπά-Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε. Ειρηνικότατος πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία -είχε αρχίσει ο Εσπερινός- και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Έκτοτε ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον δίωξη από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση.Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι’ αυτόν.Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε εργασθεί και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Ορος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση ζήτησε τον Ηγούμενο. Τού έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχώρηση πού τόλμησε να σήκωση το χέρι του και να τον κτυπήσει.
Τότε ο παπά-Θανάσης του είπε με σκοπό να τον ωφελήσει:
– Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να κτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι’ αυτήν την στιγμή πού βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμία προετοιμασία;
– Συγχώρησε με, συγχώρησε με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.
– Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή. Έτσι εκοιμήθη εν μετάνοια, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Από το βιβλίο«Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»

Πηγή

Δε χρωστάω τίποτα Στο Θεό…

.

Κάποιου χωρικού το χωράφι είχε μεγάλη και πολύ καλή παραγωγή σε καρπούζια.

Εξ αυτού, επουλήθηκαν όλα τα καρπούζια γρήγορα και στην καλλίτερη τιμή και το κέρδος ήταν υπερβολικά μεγάλο.

Μετά από αρκετές ημέρες η τιμή των καρπουζιών έπεσε και η νέα παραγωγή του χωρικού δεν έφερε το αντίστοιχο κέρδος.

Ο χωρικός διαμαρτυρήθηκε έντονα γιά τις χαμηλές τιμές των καρπουζιών.

Τότε κάποιος έμπορος, του απάντησε:

«Δεν λες “δόξα τω Θεώ”, γιά τα χρήματα που πήρες από την πλούσια αρχική παραγωγή που είχες.

Θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων απέναντι στον Θεόν…».

Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο χωρικός εθύμωσε και εφώναξε μπροστά σε όλους:

Συνέχεια

Κάποιος κουτοπόνηρος πλησίασε έναν ασκητή και τον ρώτησε…

.

Κάποιος κουτοπόνηρος πλησίασε έναν ασκητή και τον ρώτησε:

– Τι είναι Γέροντα, για το Θεό χίλια χρόνια;

– Ένα λεπτό της ώρας, παιδί μου, αποκρίθηκε εκείνος.

– Και τι είναι μια βαλίτσα χρυσάφι;

– Τίποτα! Μία δραχμή.

– Τότε παρακάλεσε Γέροντα το Θεό να μου δώσει μία…δραχμή!

Τον λοξοκοίταξε ο ασκητής, σιώπησε και σε λίγο του απάντησε:

– Το είπα στο Θεό και μου είπε να περιμένεις ένα λεπτό της ώρας!

Πηγή

Όταν ο Ιερέας εκφώνησε «Της Παναγίας αχράντου υπερευλογημένης Μαρίας…», ακούστηκε στον ναό μιά κραυγή: «Χάθηκε η Παναγία»

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής ΠΑΤΜΟΣ

Η τοιχογραφία της Παναγίας της Ελεούσας είναι από το έτος 1763 αγιογραφημένη από τον Ιεροδιάκονο Αθανάσιο από την Κρήτη, όπως αποδεικνύεται από την υπάρχουσα υπογραφή.

Το θαύμα συνέβη τον Φεβρουάριο (μάλλον 25) του έτους 1955. Κατά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων όλο το Εκκλησίασμα είχε γονατίσει και όταν ο Ιερέας εκφώνησε «Της Παναγίας αχράντου υπερευλογημένης Μαρίας…», ακούστηκε στον ναό μιά κραυγή· «χάθηκε η Παναγία». Η κραυγή αυτή προερχόταν από την ευσεβέστατη αείμνηστη Ειρήνη Οικονόμου, η οποία μόλις σηκώθηκε από τη «γονάτισμά της», αντίκρισε, αντί την εικόνα της Παναγίας έναν κατάλευκο τοίχο.
Ο τοίχος παρέμεινε λευκός επί τρείς ημέρες· υπήρχαν μόνο οι προφήτες που πλαισιώνουν την εικόνα. Δέος, φόβος, αγωνία, επικράτησε στο Νησί για την αιτία της εξαφάνισης της Παναγίας. Ακολούθησαν ολονύκτιες αγρυπνίες και δεήσεις επί τριήμερον.

Συνέχεια

Ἡ κοίμηση τῆς μητέρας μου

.

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Τὴν Μεγάλη Δευτέρα τοῦ 1971 ἔκανε ἐξετάσεις καὶ ἔβγαλε ἀκτῖνες. Φάνηκε καθαρὰ ὅτι εἶχε καρκῖνο σὲ πολὺ προχωρημένο στάδιο…

Μόλις τὸ ἔμαθε, ἔστρεψε τὸ βλέμμα της στόν οὐρανὸ καὶ εἶπε: «Σ\’ εὐχαριστῶ, Χριστέ μου, ποὺ μὲ ἐπισκέφθηκες τόσο νωρίς. Δός μου, σὲ παρακαλῶ, δύναμη καὶ ὑπομονὴ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου».

Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, ἡ κατάστασή της χειροτέρευε. Ἔτρωγε ἐλάχιστα, πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα, ἀλλὰ κάθε φορὰ ἔκανε ἐμετό. Ὑπολογίζω ὅτι τοὺς λιγότερους ἐμετούς πού ἔκανε σὲ μιὰ μέρα, ἦταν γύρω στούς 20, ἐνῶ οἱ περισσότεροι γύρω στούς 60… Ὅμως ποτὲ δὲν ἐκδηλωνόταν. Ποτὲ δὲν ἔλεγε «ἔχω αὐτὸ ἤ ἐκεῖνο». Ἂν κανεὶς ἔλειπε καὶ τύχαινε νὰ κάνη ἐμετό, τότε σηκωνόταν καὶ τὰ ξέπλενε ἀθόρυβα, ὥστε νὰ μὴ καταλάβουν οἱ ἄλλοι καὶ στενοχωρηθοῦν…

Συνέχεια

Η φωτογραφία του Αγίου Παϊσίου, που "εμφανίστηκε" ξανά μετά από 30 χρόνια! Σήμερα, μέρα του Αγίου, σε πρώτη δημοσίευση…

Τεράστια η τιμή για όλους εμάς, που έχουμε την άδεια και την ευλογία να ανεβάσουμε για πρώτη φορά μια ανέκδοτη φωτογραφία, που τραβήχτηκε στο "σαλόνι" της Παναγούδας, το Μάιο του 1991, και να έρθει στο φως η αξιοσημείωτη ιστορία της…

" Το Μάιο του 1991, ο Θανάσης Παπαδημητρίου, οδοντίατρος, επισκέφθηκε το Άγιο Όρος με μια ομάδα προσκυνητών από τη Λάρισα.
Αγαπημένος προορισμός για πολλές δεκαετίες και ανελλιπώς κάθε χρόνο.
Μια από τις στάσεις τους ήταν και η Παναγούδα για να συναντήσουν τον γέροντα (τότε, σήμερα Άγιο) Παϊσιο. Συζήτησαν με τον γέροντα και ο κύριος Παπαδημητρίου, δεινός φωτογράφος, τον ρώτησε αν μπορούσε να τον φωτογραφίσει.
Ο Άγιος αρνήθηκε.

Συνέχεια