• Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    έτους 2 0 2 2 
    ΔΩΡΕΑΝ ΕΔΩ !!



                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

Με την αγάπη μου προς το Θεό και τον πλησίον, ανήκω στους ουρανούς

Με την αγάπη μου προς τον Θεό και τον πλησίον, ανήκω στους ουρανούς, είμαι ουράνιος άνθρωπος. Με τις γήινες φροντίδες και μέριμνές μου, ανήκω στη γη, είμαι χοϊκός άνθρωπος.

Αγάπη! Με την αγάπη στον Θεό και τον πλησίον, όλα μπορούμε να τα κερδίσουμε και τίποτε δεν θα χάσουμε. Γιατί, όπου είναι η αγάπη, είναι και ο Θεός. Και ο Θεός είναι το παν για μας, η ζωή μας, η χαρά μας.

Είναι παράδοξο, πώς ο Διάβολος κατορθώνει και μας στερεί την αγάπη του Θεού, προσφέροντάς μας τόσο φθηνά ανταλλάγματα. Χρήμα, τροφές, ποτά, ενδύματα, σπίτια, τιμές του κόσμου, όλα αυτά περνούν και χάνονται. Μαζί με τη μητέρα τους τη γη. Μαζί με το σώμα μας, που και αυτό είναι φθαρτό.

Θυμήσου την Αγάπη που έδωσε τη ζωή της για τους ανθρώπους. Θυσίαζε λοιπόν και συ πρόθυμα τα θελήματα της σαρκός σου για την αγάπη προς τους αδελφούς σου.

Το να διακονή κανείς αξίως, με άδολο φρόνημα, ζώσα πίστι και βαθύ σεβασμό, τον Κύριο κατά τη θεία λατρεία, που τελείται στον ναό, είναι πηγή ειρήνης, χαράς και ευλογίας.

Έτσι, ο ευλαβής λειτουργός, που τελεί τις Ακολουθίες, τα Μυστήρια και τις λοιπές λειτουργικές πράξεις, βρίσκει μέσα στην εκπλήρωσι αυτών των καθηκόντων του την υψηλότερη πνευματική απόλαυσι και κάθε ευλογία για τον ίδιο τον εαυτό του.

Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 140

Πηγή

Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή…

ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ (+)

Ο άνθρωπος για να έχει πνευματική ζωή, να έχει το φως στη ζωή του, πρέπει να έχει τελεία επικοινωνία με το περιβάλλον του.

Από τη στιγμή που δεν έχει αυτή την απλή, την φυσική, την άνετη εγκατάλειψη και Τα τέσσερα πράγματα που σκοτίζουν τη ψυχή!παράδοση του εαυτού του στον άλλον, και επομένως την βίωση του άλλου ως οικείου μέλους, δεν μπορεί να έχει Θεόν.

Γι” αυτό σκοτίζεται η ψυχή, όταν κλονίζεται η σχέση της με τον Θεό. Πως όμως κλονίζεται; Με το να μισεί τον πλησίον του. Το μισώ τον πλησίον έχει κατά κύριον λόγο ενεργητική έννοια και σημαίνει, κτυπώ, αρνούμαι, επιτίθεμαι εναντίον του άλλου. Εκφράζει την επιθετική διάθεση της ψυχής. Αντί να έχω φυσική σχέση με τον άλλον, να τον βάζω στην καρδιά μου, έχω το μίσος, που είναι μία έξοδος του άλλου από την καρδιά μου και από την ζωή μου. Μίσος λοιπόν είναι να βλέπω ως έτερον τον άλλον, να τον πετάω έξω από την καρδιά μου, να μην το θεωρώ ως είναι μου. Αντί να δω ότι ο άλλος είμαι εγώ, βλέπω ότι είναι κάτι διαφορετικό. Αυτό μπορεί να είναι φυσικό για τους ανθρώπους του κόσμου, αλλά για μας, που είμαστε σώμα Χριστού, είναι αφύσικο.

Συνέχεια

Δέκα λεπτά…

Να φροντίζεις κάθε μέρα, να βρίσκεις δέκα λεπτά για σένα.

Όσες και αν είναι οι υποχρεώσεις σου, όσα τρεχάματα ή δουλειές και αν έχεις.

Δέκα λεπτά χωρίς να κάνεις τίποτα. Χωρίς τηλεόραση, χωρίς μουσική, χωρίς τον υπολογιστή ή το κινητό σου. Χωρίς να διαβάζεις, χωρίς να σκέφτεσαι, χωρίς να προβληματίζεσαι για κάτι. Εσύ και ο εαυτός σου.

Δέκα λεπτά για σένα μόνο. Και ας όλοι, παιδιά, σύζυγος, γονείς, ας όλοι περιμένουν από σένα… Άστους να περιμένουν. Δεν πειράζει. Δεν θα πάθουν τίποτα. Εσύ φρόντισε να δώσεις αυτά τα δέκα λεπτά στον εαυτό σου. Το έχεις ανάγκη.

Έτσι…

Λίγο για να ηρεμήσεις. Λίγο για να έρθεις εις εαυτόν. Λίγο για να βρεις τα “μπόσικα” που λέμε. Λίγο για να προσευχηθείς. Λίγο να ξαποστάσεις.

Δέκα λεπτά. Το έχεις ανάγκη.

Και μετά, ξανά ρίξου πάλι στον αγώνα.

Ελευθεριάδης Ελευθέριος, Από καρδιάς: Κείμενα από το καθημερινό και το αιώνιο, 1η έκδ., Αθήνα, Εν πλω, 2018.

Η ευχή των γονέων – η μεγαλύτερη κληρονομιά για τα παιδιά

Η ευχή των γονέων είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά για τα παιδιά. Για αυτό φροντίζουν να έχουν την ευχή των γονέων. Δεν είδες ο Ιακώβ, μέχρι πού έφθασε, για να πάρη την ευλογία του πατέρα του; Και προβιά φόρεσε!

Ειδικά η ευχή της μάνας είναι μεγάλο πράγμα!

Κάποιος έλεγε: «Κάθε λόγος της μητέρας μου είναι και μια λίρα χρυσή». Να, και πριν από καιρό πόση εντύπωση μου έκανε κάποιος από το Γιοχάνεσμπουργκ! Ήρθε στο Καλύβι το φθινόπωρο.

Συνέχεια

ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ…

Έχει ο Θεός - Photos | Facebook

Όταν γύρισα το 1920 από τη Μικρασιατική οπισθοχώρηση, έμαθα πως λίγες ημέρες πριν, μια φτωχιά γυναίκα πήγε ξυπόλητη στο μοναστήρι. Μόλις την είδε ο Άγιος, έβγαλε τις παντόφλες του και τις έδωσε. Ύστερ΄ από λίγο, πήγε μα άλλη φτωχιά που πείναγε. Λέει τότε ο Άγιος στις Γερόντισσες:
– Δώστε της να φάει.
– Δεν έχουμε τίποτα, Σεβασμιώτατε, εκτός από λιγοστό ψωμάκι.
– Να το δώσετε αμέσως τους είπε… κι έχει ο Θεός!…

Το πρωί, να΄ σου ένας πλούσιος με δύο γαϊδουράκια, φορτωμένα ρύζι, ζάχαρη, μακαρόνια, αλεύρι. Δωρεά στη μονή. Το ξέρω, γιατί βοήθησα στο ξεφόρτωμα. Θυμάμαι, γύρισε ο Άγιος εκείνη τη στιγμή και λέει με σημασία στην ηγουμένη:
– Γερόντισσα, έχει ο Θεός…
Κι έκανε το σταυρό του.

Από το βιβλίο “Μίλησα με τον Άγιο Νεκτάριο”

Πηγή

Η Αγία Γραφή δεν είναι βιβλίο, αλλά ζωή

»Όσο περισσότερο ο άνθρωπος διαβάζει και μελετά την Αγία Γραφή, τόσο περισσότερο βρίσκει αιτίες όλο και πιο πολύ να την μελετά ασταμάτητα.

Στους λόγους του Θεού υπάρχει κάποιος χυμός αθανασίας ο οποίος με την ανάγνωση των λόγων Του πέφτει σταγόνα -σταγόνα στην ψυχή του ανθρώπου και την ζωογονεί από τον θάνατο και τη φθορά.

»Πώς μελετούμε την Αγία Γραφή; Με προσευχή, σεβασμό, γιατί σε κάθε λέξη υπάρχει και από μια σταγόνα Αιωνίου Αλήθειας, και όλες οι λέξεις αποτελούν απέραντο ωκεανό της Αιωνίου Αλήθειας.

Η Αγία Γραφή δεν είναι βιβλίο, αλλά ζωή. Προσευχήσου στον Κύριο να φωτίζει τον νου σου, ώστε να κατανοεί τους λόγους της, και να χαριτώνει την καρδιά σου, να αισθάνεσαι την αλήθεια των λόγων αυτών και τη ζωή.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Πηγή

Κυνηγοί ευτυχίας..

Αναφέρει ο ιερός Αυγουστίνος, ο οποίος σ’ όλη του τη ζωή έψαχνε να βρει τον Θεό:

«Ρώτησα τα ψηλά χιονοστεφανωμένα βουνά. Μήπως εσείς είσθε ο Θεός μου; Και αυτά μου απάντησαν. Όχι, όχι, δεν είμαστε εμείς ο Θεός σου. Ρώτησα τον ήλιο. Μήπως είσαι συ ο Θεός μου; Και ο ήλιος μου απάντησε. Όχι, όχι, δεν είμαι εγώ ο Θεός σου.

Ρώτησα τις καταπράσινες πεδιάδες, τα φιδωτά ποτάμια. Μήπως είσθε σεις ο Θεός μου; Και αυτά μου είπαν. Όχι, όχι, δεν είμαστε εμείς ο Θεός σου. Ρώτησα τις γαλάζιες θάλασσες, τους ωκεανούς και τις λίμνες. Μήπως είσθε σεις ο Θεός μου; Και αυτά μου απάντησαν. Όχι, όχι, δεν είμαστε εμείς ο Θεός σου».

Συνέχεια

Ρώτησαν ένα γνωστό πνευματικό πάτερα στη Ρωσία πώς έκανε τη Θεία Λειτουργία στη φυλακή, όπου πέρασε πολλά χρόνια.

Ο γέροντας απάντησε:

-«Πολλοί ιερείς ήξεραν απ’ έξω το κείμενο της Λειτουργίας. Ψωμί, αν και μη σταρένιο, μπορούσαμε να βρούμε χωρίς δυσκολία. Μπορούσαμε να υποκαταστήσουμε το κρασί με χυμό από ξινόμουρα. Κι αντί Αγίας Τραπέζης με λείψανα μάρτυρος (πάνω στην οποία σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας πρέπει να τελούμε τη Λειτουργία), παίρναμε τον πιο ευρύστερνο απο τους αδελφούς μας, τους φυλακισμένους ιερείς. Γδυνόνταν ως τη ζώνη, ξάπλωνε και στο στήθος του τελούσαμε την Λειτουργία. Στο στρατόπεδο όλοι ήταν μάρτυρες και κάθε στιγμή μπορούσαν να πεθάνουν για τον Χριστό».

-«Παππούλη, και πως αγιάζατε το νερό την ημέρα των Θεοφανείων; Αφού οι ευχές τού καθαγιασμού των υδάτων διαβάζονται μια φορά τον χρόνο και είναι πολύ εκτενείς».

Συνέχεια

Θέλει πολλή προσοχή, όταν πας να βοηθήσεις κάποιον που έμαθε να δικαιολογείται..

Αγίου Παισίου Λόγοι..

Έχω παρατηρήσει ότι σήμερα μικροί-μεγάλοι όλα τά δικαιολογούν μέ έναν λογισμό σατανικό. Όλα ό διάβολος τους τά ερμηνεύει μέ τόν δικό του τρόπο, καί έτσι βρίσκονται έξω άπό τήν πραγματικότητα. Ή δικαιολογία είναι σατανική ερμηνεία.
– Καί πώς γίνεται, Γέροντα, μερικοί σέ κάθε λόγο νά βρίσκουν αντίλογο;…


– Ώ, είναι φοβερό νά συζητάς μέ έναν άνθρωπο πού συνήθισε νά δικαιολογήται! Είναι σάν νά μιλάς μέ έναν δαιμονισμένο! Όσοι δικαιολογούνται – ό Θεός νά μέ συγχώρεση – έχουν γέροντα τόν διάβολο. Είναι βασανισμένοι άνθρωποι. Δέν έχουν μέσα τους ειρήνη. Τό έχουν κάνει επιστήμη αυτό.

Συνέχεια

Δῶσε αἷμα και πᾶρε Πνεῦμα

Ὁ ἀββᾶς Λογγῖνος εἶπε στὸν ἀββᾶ Ἀκάκιο:
«Ἡ γυναῖκα τότε καταλαβαίνει ὅτι ἔχει συλλάβει,ὅταν σταματήσει τὸ αἷμα της.
Ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ τότε ξέρει ὅτι ἔχει συλλάβει Πνεῦμα Ἅγιο,ὅταν σταματήσουν τὰ πάθη τὰ χαμηλὰ ποὺ ρέουν ἀπ᾿ αὐτήν.
Ὅσο καιρὸ περιπλέκεται σ᾿ αὐτά,πῶς μπορεῖ νὰ ὑπερηφανεύεται σὰν νὰ εἶναι τάχα ἀπαθής;Δῶσε αἷμα καὶ πᾶρε Πνεῦμα».


Μεγάλο Γεροντικό

Πηγή

«Πάτερ ημών!», «πατέρα μας!»..

.

«Όταν τα σύννεφα βροντούν και οι ωκεανοί μουγγρίζουν, είναι σα να σου φωνάζουν: «Κύριε μας!»

Όταν οι μετεωρίτες πέφτουν και φωτιές ξεπηδούν από τη γη, είναι σα να κραυγάζουν: «Δημιουργέ μας!» Όταν τα άνθη μπουμπουκιάζουν την άνοιξη και τα χελιδόνια κουβαλούν με το στόμα τους ξερά χόρτα για να φτιάξουν φωλιές για τα μικρά τους, είναι σα να σού τραγουδούν: «Δέσποτα μας!»

Κι όταν εγώ σηκώνω τα μάτια μου προς το θρόνο Σου, σού ψιθυρίζω: «Πάτερ ημών!»

Υπήρχε κάποια εποχή, μια μακρά και φοβερή εποχή, πού κι ό άνθρωπος όταν απευθυνόταν σε Σένα, σε φώναζε Κύριο, Δημιουργό, Δεσπότη! Μάλιστα! Τότε πού ό άνθρωπος ένιωθε πώς είναι απλά ένα αντικείμενο ανάμεσα στα άλλα. Τώρα όμως, με τη χάρη του Μονογενούς Σου Υιού μάθαμε το πραγματικό Σου όνομα. Γι’ αυτό κι εγώ τολμώ, μαζί με το Χριστό, να Σε ονομάσω «Πατέρα».

Συνέχεια

Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου…

Κάποτε ο Ηγούμενος παπά-Θανάσης ο Γρηγοριάτης βρισκόταν στο γραφείο με έναν μοναχό. Αυτός ο μοναχός ήταν οξύθυμος και πάνω στην συζήτηση για να επιβάλει την γνώμη του ράπισε τον Ηγούμενο. Τότε φάνηκε το μεγαλείο της αρετής του Ηγουμένου. Δεν έδειξε καμία αντίδραση ούτε θύμωσε ούτε είπε τίποτε. Ειρηνικότατος πήρε την ηγουμενική του ράβδο και πήγε στην Εκκλησία -είχε αρχίσει ο Εσπερινός- και ο Ηγούμενος έψαλλε σαν να μην είχε συμβεί τίποτε.

Έκτοτε ούτε είπε τίποτε ούτε και έκανε κάποια ενέργεια εναντίον του, ενώ ως Ηγούμενος θα μπορούσε ακόμη και να τον δίωξη από το Μοναστήρι. Αλλά ούτε και απλή παρατήρηση του έκανε προς συμμόρφωση.Έκανε μόνο θερμή προσευχή γι’ αυτόν.Έτσι μετά από χρόνια, όταν ήταν στα τελευταία του ο μοναχός, ο Χριστός και η Παναγία δεν τον άφησαν, διότι είχε μεν το πάθος του θυμού, αλλά είχε εργασθεί και είχε προσφέρει πολλά για το Μοναστήρι του και για όλο το Άγιον Ορος. Ήρθε σε μετάνοια και συναίσθηση ζήτησε τον Ηγούμενο. Τού έβαλε συντετριμμένος μετάνοια και ζητούσε να τον συγχώρηση πού τόλμησε να σήκωση το χέρι του και να τον κτυπήσει.
Τότε ο παπά-Θανάσης του είπε με σκοπό να τον ωφελήσει:
– Πάτερ μου, ολόκληρη την ζωή σου αγωνίστηκες να κτίζεις ντουβάρια και Μετόχια. Καλά όλα αυτά. Όμως γι’ αυτήν την στιγμή πού βρίσκεσαι τώρα, έκανες καμία προετοιμασία;
– Συγχώρησε με, συγχώρησε με, έλεγε ο μοναχός και έκλαιγε με αναφιλητά.
– Εγώ σε συγχώρησα τότε αμέσως. Αλλά τώρα καλά έκανες και με φώναξες, για να σου διαβάσω συγχωρητική ευχή. Έτσι εκοιμήθη εν μετάνοια, ειρηνικά και είχε καλό τέλος.

Από το βιβλίο«Ασκητική και Ησυχαστική Αγιορείτικη Παράδοση»

Πηγή

Να οχυρώνεις ολόγυρα τον εαυτό σου, σφραγίζοντας όλα σου τα μέλη και την καρδιά με τον τίμιο σταυρό

"Να οχυρώνεις ολόγυρα τον εαυτό σου, σφραγίζοντας όλα σου τα μέλη και την καρδιά με τον τίμιο σταυρό. Και να μήν τα σφραγίζεις μόνο με το χέρι, αλλά σφράγιζε τα καί μέ τούς λογισμούς και τις ασχολίες σου, και την είσοδό σου, και την έξοδό σου σε κάθε περίσταση, το κάθισμά σου, και την έγερσή σου, και την κλίνη σου, και όλα όσα διέρχεσαι. Να τα σφραγίζεις πρώτα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διότι αυτό το όπλο είναι πάρα πολύ ισχυρό, και κανείς δεν μπορεί να σε βλάψει ποτέ, αν είσαι οχυρωμένος ολόγυρα μ’ αυτό το όπλο."

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος
(Τα ευρισκόμενα Τόμος 6 σελ. 14 Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας)

Πηγή

"Απεναντίας, η απόλυτη αθεΐα είναι εντιμότερη από την κοσμική αδιαφορία" (Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι)

‘"Και είμαι σίγουρος πως θα βρίσκετε μια τέτοια πίστη τιμιότερη, παρ’ όλα αυτά, από την ολοκληρωτική απιστία… Πώς φαίνεστε πως είστε παπάς!" σχολίασε ο Σταυρόγκιν γελώντας.

Ο Τύχων του χαμογέλασε και πάλι και πρόσθεσε με φαιδρότητα:
"Απεναντίας, η απόλυτη αθεΐα είναι εντιμότερη από την κοσμική αδιαφορία"’.

(Φιόντορ Μιχάηλοβιτς Ντοστογιέφσκι, "Η εξομολόγηση του Σταυρόγκιν", εκδ. Εμπειρία εκδοτική, σελ. 30)

Πηγή

Το φάρμακο στην τρέλα τῶν σκέψεων (Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς)

Για μένα η σκέψη, η κάθε σκέψη, είναι το μεγαλύτερο βάσανο που υπάρχει κάτω από τον ουρανό, μέχρι να μεταμορφωθεί σε Θεο-σκέψη, σε Χριστο-σκέψη, δηλαδή μέχρι να λογοποιηθεί, να νοηματοδοτηθεί.
Αλήθεια η σκέψη είναι κόλαση, αν δεν μεταμορφωθεί σε Χριστο-σκέψη.

Χωρίς τον λόγο η ανθρώπινη σκέψη βρίσκεται συνέχεια στην άλογη παραφροσύνη, στο παραλήρημα, στη σατανική ανόητη αυτοβεβαίωση, σε εκείνο το σατανικό: η σκέψη για τη σκέψη, σε αναλογία με το l’ art pour l’ art.

Η ανθρώπινη σκέψη μωραίνεται με την αμαρτία, όπως και η αίσθηση.
Ο μοναδικός γιατρός και το μοναδικό φάρμακο από αυτή την τρέλα είναι ο Θεάνθρωπος, διότι Αυτός είναι ο Θεός Λόγος που έγινε άνθρωπος.

Σε Αυτόν και με Αυτόν δόθηκε και εξασφαλίστηκε στην ανθρώπινη σκέψη η δυνατότητα της άπειρης θείας τελειοποίησης.
Αυτός έγινε άνθρωπος ακριβώς για να μη καταντήσει τελικά και ανεπανόρθωτα αυτός ο πλανήτης, αν οδηγηθεί από το γυμνό και «καθαρό» ανθρώπινο λόγο, ένα πλήρες τρελοκομείο.

Αρχ. Ιουστίνου Πόποβιτς. Άνθρωπος και Θεάνθρωπος*

Ε’ Εκδ. Αστήρ, Αθήνα. 1987. σελ. 34-35

Πηγή