• Χρήσιμες ειδήσεις


    Οι ειδήσεις μας!!


     

    Παράκληση για ενίσχυση του Φιλοπτώχου !


  • Ημερολόγιο 2017  Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    έτους 2 0 1 7
    ΔΩΡΕΑΝ
    ΕΔΩ !!

     


                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017


mp

            Η μεγάλη και κοσμοσωτήρια σήμερα ημέρα της αγίας και Μεγάλης Παρασκευής, μας συνάζει όλους εμάς για μια φορά ακόμη κάτω από την σκιά του Σταυρού του Κυρίου μας. Τα λόγια είναι φτωχά, μα πολύ φτωχά, να περιγράψουν το νόημα, το βάθος και το εύρος του νοήματος του Σταυρού. Πάνω στο σταυρό στέκει ο Χριστός, ο Κύριος των πάντων. Θα προσπαθήσω λίγα λόγια δανεικά να σας προσφέρω και πάλι, που πιότερο με φιλολογικό δοκίμιο μοιάζουν παρά με κήρυγμα. Ίσως να μην διασώζουν την φόρμα ενός κλασικού κηρύγματος, αλλά μπορούν να διατηρούν την ζεστασιά των πονεμένων καρδιών μας, αναζητούν και ψάχνουν το πρόσωπο του εσταυρωμένου Χριστού που με τα χέρια ανοιχτά στέκεται καρφωμένος πάνω στο ξύλο και φωτίζει τους πόνους και τα σκοτάδια μας. Δοκιμάζει και μετράει την δική μας λειψή, αναιμική αγάπη με την δική Του στα ανοιχτά-παραδομένα  χέρια Του.

            Ο Χριστός και γώ λοιπόν περί αυτού ο λόγος.

Αν δεν έχω σήμερα χαρά, αν δεν έχω ειρήνη, αν δεν έχω αγάπη, αν δεν μακροθυμώ, σημαίνει ότι κάτι παρεμβάλλεται ανάμεσα σε μένα και τον Χριστό. Κι ενώ Εκείνος δίνει, εγώ δεν λαμβάνω. Ενώ εκείνος με καλεί εγώ δεν προσέρχομαι. Ενώ εκείνος προσφέρεται να μου σηκώσει όλα τα βάρη, εγώ επιλέγω να μην τα ξεφορτωθώ.

            Και σκοτεινιάζει το πρόσωπό μου. Και γίνονται νευρικές οι αντιδράσεις μου. Στενόκαρδη και μίζερη η παρουσία μου. Και η ζωή μου περνάει μέσα σε κόπους και φόβους και μέριμνες και η ύπαρξή μου όλη στερείται  αυτό που κατ΄ εξοχήν δικαιούται. Την πατρική αγάπη του πατρικότατου ΧΥ.

            Που είναι συνεπαρμένος ο νούς μου, πού είναι καρφωμένο το μάτι μου, που είναι τεταμένο το αυτί μου και δεν ακούω τον Χριστό? Και αν ακούω γιατί δεν ανταποκρίνομαι στης Αγάπης του την πρόταση? Ο Χριστός είναι εδώ. Μέσα και έξω από τις εκκλησιές. Στους δρόμους και στα κοιμητήρια, στα λιμάνια, στα αναμορφωτήρια, στα νοσοκομεία, στα νεκροτομεία, στις φυλακές,  στα καταγώγια, στον πόνο, στην απελπισία, στο αδιέξοδο!.

            Ο Χριστός είναι εδώ συμπάσχει και εκλιπαρεί λέγοντάς μας:

Δεύτε προς με, Δεύτε πάντες, Δεύτε οι πεφορτισμένοι, Δευτε οι εξουθενωμένοι, δεύτε οι αδικημένοι, Δεύτε οι βαρυποινίτες, δεύτε οι απεγνωσμένοι, δεύτε οι πρώτοι, δεύτε οι έσχατοι, δεύτε πάντες, Καγώ αναπαύσω υμάς. Όλους εμάς. Ουδείς εξαιρείται της Δωρεάς.

Ο Χριστός προσφέρεται να άρει τον σταυρό μου. Ο Χριστός προσφέρεται να με αναπαύσει που σημαίνει να με ειρηνεύσει, να με παρηγορήσει, να σηκώσει την θλίψη μου, να με γεμίσει ελπίδα. Ο Χριστός θέλει να με κάνει από άγριο άγιο. Ο Χριστός επιθυμεί να δει το πρόσωπό μου να αστράφτει από χαρά.

Τι φταίει? Γιατί δεν ακούω? Όταν ο Χριστός λέει έλα, εγώ γιατί γυρίζω την πλάτη? Όταν ο Χριστός λέει μη μεριμνάτε, εγώ γιατί πανικοβάλλομαι? Γιατί αγωνιώ μήπως χαθούν οι καταθέσεις μου? Γιατί γεμίζω τις αποθήκες μου τρόφιμα? Γιατί ξανακοιτάζω δέκα φορές αν κλείδωσα την πόρτα, αν έβαλλα συναγερμό? Γιατί έχω τον Χριστό και έχω και άγχος? Γιατί έχω τον Χριστό και έχω και ανασφάλειες? Γιατί παρακολουθώ απαθώς τις σφαγές στην Συρία και δεν τινάζομαι για προσευχή? Γιατί δεν με πονάει το άδικο, όταν δεν πλήττει εμένα και την οικογένειά μου? Γιατί έχω τον Χριστό και έχω και σκληροκαρδία? Γιατί τα λόγια του δεν φθάνουν σε μένα? Γιατί δεν μου αλλάζουν την ζωή?

Ο Χριστός και γώ, περί αυτού ο λόγος.

            Κανένας λόγος του Χριστού δεν θα πιάσει τόπο πάνω μου, αν η καρδιά μου παραμένει ανενεργή και αμέτοχη. Αλίμονο αν ζώ χωρίς καρδιά. Αλίμονο αν θρησκεύω χωρίς καρδιά. Αλίμονο αν τηρώ τις εντολές χωρίς καρδιά. Αν μοιράζω τα πλούτη μου χωρίς καρδιά. Αν συγχωρώ χωρίς καρδιά. Αλίμονο αν ελεώ χωρίς καρδιά. Αλίμονο αν στέκομαι ενώπιον του Χριστού χωρίς καρδιά. Αν δεν βάλω καρδιά δεν θα πάρω Χριστό. Με την καρδιά ζούμε. Με την καρδιά ακούμε. Με την καρδιά βλέπουμε. Με την καρδιά παραβλέπουμε. Γι αυτό ένα καρδιακό «Κύριε ελέησον» έλεγε ο γέροντας Παίσιος, μπορεί να ισοδυναμεί με μια αγρυπνία. Γιατί έχει μέσα την ψυχή μου όλη. Γιατί έχει μέσα την φωνή μου όλη. Δεν μπορώ να φωνάξω δυνατά αν δεν βάλω καρδιά. Η όρασή μου, η ακοή μου, οι δυνάμεις μου αυξομειώνονται ανάλογα με την αγάπη. Γι αυτό έχω απουσία Χριστού. Γι αυτό έχω αορασία Χριστού. Γι αυτό έχω ορφάνια Χριστού. Γιατί δεν έχω αγάπη. Γι αυτό δεν έχω πείρα της ευσπλαχνίας Του Γιατί η καρδιά μου είναι ανενεργή. Ούτε παίρνει ούτε στέλνει μηνύματα.

Ο Χριστός και γώ περί αυτού ο λόγος.

            Αγνοώ τον Χριστό γι αυτό και όταν κινείται ανάμεσά μας δεν τον αναγνωρίζω. Ο Χριστός έρχεται δίπλα μου με συντροφεύει εν τη οδώ, όπως τότε τον Απόστολο Λουκά, και τον απόστολο Κλεόπα. Πάσχει να μου φανερώσει τον εαυτό Του Να με ξεφοβίσει Να μου ξεθολώσει τον νού. Να μου πει ότι και μετά τον θάνατό Του «εν ετέρα μορφή» είναι και πάλι παρών! Κάνει το πάν για να με παρηγορήσει…. Όμως εμένα η καρδιά μου δεν αρπάζει φωτιά.

Είναι λυπηρό να νοιώθω ανασφαλής ενώπιον του Χριστού. Είναι τραγικό να φοβάμαι τον Θεό και το θέλημά Του αντί να φοβάμαι εμένα και το θέλημά μου.

Αν ξέραμε….

Αν ξέραμε ποιος είναι ο Λαλών!

Αν ξέραμε ποιος είναι ο Καλών!

Αν ξέραμε ποιος είναι ο Χριστός!

Ο υπέρ ημών πάσχων. Ο υπέρ ημών σταυρωθείς! Ο υπέρ ημών ταφείς και αναστάς!

Αν ξέραμε ποιος είναι ο Χριστός!

Ο ελθών καλέσαι αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. Ο εστηκώς επί την θύραν και κρούων!

Αν ξέραμε ποιος είναι ο Χριστός!

Ο πατήρ ο διηνεκώς ημάς αγαπών ο Ων ο ήν και ο ερχόμενος. Ο επί πάντων Θεός.

Αν ξέραμε….

Τότε ίσως διαπιστώναμε πόσο μεγάλη αδικία διαπράττουμε σε βάρος μας. Τότε ίσως συνειδητοποιούσαμε πόσο άδικο είναι να έχεις πατέρα και να ζεις ορφανός.

Ο Χριστός και γώ περί αυτού ο λόγος.

            Χρόνια τώρα ψάχνω να μαθητεύσω στις ανώτατες σχολές των Αγίων. Να δώ πως πέρασαν την ζωή τους αυτοί που τον αγάπησαν. Αυτοί που δεν χωρίσθηκαν απ΄ τον Χριστό. Αυτοί που του αφοσιώθηκαν αληθινά. Και τελικά εξομοιώθηκαν με Κείνον.

Ψάχνω να τους βρω όχι μόνο αυτούς που έφυγαν αλλά και τους ζώντες αγίους. Τα ανοιχτά βιβλία Του. Τα μελλοντικά συναξάρια της εκκλησίας που μπορεί να γράφονται σε τόπους που δεν τους φανταζόμαστε. Που μπορεί να εξιστορούνται από ανθρώπους που δεν τους υποψιαζόμαστε.

            Σαν εκείνη την πολύτεκνη μητέρα που στον καιρό της φτώχειας, όταν της έμεινε το τελευταίο φλιτζάνι λάδι, αντί να το βάλει στο φαγητό, άναψε το καντήλι. Και τώρα, μετά από σαράντα περίπου χρόνια, ομολογεί ότι από τότε ουδέποτε αγόρασε λάδι. Που τη βρήκε την δύναμη?

            Που την βρήκε την δύναμη ένα νέο παιδί που γονάτισε μπροστά στον Επίσκοπο και του είπε: έχω πνευματικό, όμως ήρθα σε σένα, επειδή είσαι εις τύπον Χριστού, για να Τον ευχαριστήσεις. Γιατί αρρώστησα και μέσα στην αρρώστια Τον γνώρισα. Καθόλου δεν με νοιάζει που μου μένουν τρείς μήνες ζωή. Να Του πείς, εσύ ο εκπρόσωπός Του ότι έχω βαθιά χαρά και ευγνωμοσύνη.

            Που τη βρήκε τόση πίστη ο γέρο-Σέργιος; Ζούσε μόνος, σε μια χαράδρα του Αγίου Όρους, μέσα σε μια καλύβα. Παντέρημος ο τόπος, μισογκρεμισμένο  το καλύβι του. Κανένα φώς. Τη νύχτα έβλεπες μόνο το κερί του. Όταν κάποτε του πήγαν μια σακούλα με πολλά τρόφιμα, «σας ευχαριστώ πάρα πολύ» είπε «θα πάρω ό,τι μου χρειάζεται…» Πήρε λίγο ψωμί, ένα μαρούλι και είπε: «φτάνουν αυτά για σήμερα»! «πάρ΄τα όλα, του είπαν, να χεις και για αύριο»! «Για αύριο έχει ο Θεός»! απάντησε. Έκπληκτοι οι προσκυνητές τον ρώτησαν «πόσα χρόνια μένεις εδώ παππού?» και ο μοναχός απάντησε πενήντα έξι.

Πενήντα έξι χρόνια μόνος σ΄ αυτό το καλυβάκι έχοντας μόνο τον άρτον τον επιούσιον Και ο Θεός δεν τον ξέχασε ποτέ! Πενήντα έξι χρόνια ετοίμαζε γι αυτόν πάντοτε το ψωμί της επόμενης ημέρας!

            Που την βρήκε την δύναμη ο καρκινοπαθής πολύτεκνος πατέρας? Με πλησίασε και μου είπε: Γράψε για τον Χριστό, πές για τον Χριστό, στο ζητάω με πάθος. Σου εξομολογούμε τις εμπειρίες μου, για να σε κάνω να γράψεις. Ξέρεις τι είναι να σαι τυφλός και να βρεις το φώς σου! Πετούσα! Είχα βελόνες στο χέρι και δεν το καταλάβαινα. Πονούσα και δεν το καταλάβαινα! Δεν μπορούσα να φάω και ήμουν χαρούμενος! Σε ενάμιση μήνα έχασα 18 κιλά! Κι όμως αυτή ήταν η καλύτερη φάση της ζωής μου. Ο Χριστός είναι η χαρά που μού  δωσε! Τον καρκίνο μου τον έδωσε, για να Τον δώ, όχι για να πεθάνω. Αν δεν πάω καλά, θα είναι για δική μου ωφέλεια, για να μου δείξει κάτι άλλο.

            Πως άντεξε το μαρτύριο ο δεκαενιάχρονος νεομάρτυρας ο άγιος Ευγένιος Ροντιόνωφ? Στρατιώτης το 1996 τον συνέλαβαν οι Τσετσένοι αντάρτες επειδή αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του. Επέλεξε το βασανιστήριο και τον αποκεφαλισμό. Αρνήθηκε να βγάλει τον σταυρό του και να γίνει μουσουλμάνος.

            Που την βρήκε την ειρήνη ο άγιος Αρσένιος, όταν πήγαν οι τούρκοι να τον συλλάβουν? Προσευχόταν, αλλά δεν διέκοψε την προσευχή του, γιατί δεν τρόμαξε. Οι τούρκοι τρόμαξαν κι έφυγαν, γιατί έλαμπε ολόκληρος.

            Ο Χριστός κι εγώ περί αυτού ο λόγος.

Πρέπει πλέον να επιλέξω να αποχωριστώ τα φορτία μου και να Του τα παραδώσω. Τα φορτία μου, τα θελήματά μου, τα σχέδιά μου, τα βάσανά μου, τις εμμονές μου, τα αμαρτήματά μου, τα αδικήματά μου, την αυτοεκτίμησή μου. Τα φορτία μου που προκαλούν απερίγραπτες οδύνες.

            Σήμερα λοιπόν κάτω από την οδύνη του Σταυρού Του, πρέπει να επιλέξω να κάνω το πρώτο μου γονάτισμα ενώπιόν Του. Να απαλλαγώ από όλα τα βάρη-φορτία μου και να του τα παραδώσω. Έχει τα πάντα να μου δώσει αλλά δεν θέλω τα πάντα. Θέλω μόνον Εκείνον. Όταν έχεις Εκείνον έχεις τα πάντα.  Από την στιγμή που θα παραδοθώ σ΄Εκείνον –πόσα μάτια χρειάζομαι, για να δώ? Πόσα αυτιά για ν΄ ακούσω? Χιλιάδες κρίνα του αγρού και χιλιάδες πουλιά θα μου υποδείξουν και θα μου αποδείξουν την Πρόνοιά Του.

            Είναι φορές στην ζωή μας που ταξιδεύουμε μόνοι. Που προχωράμε στα σκοτεινά. Που δεν ξέρουμε αν είναι μέρα ή νύχτα. Είναι φορές στην ζωή μας που κανείς δεν μπορεί να μας λύσει το πρόβλημα. Κανείς δεν μπορεί να σηκώσει το πένθος μας και να μας παρηγορήσει. Είναι μέρες ανήλιαγες. Είναι νύχτες ασέληνες. Καιροί απαράκλητοι… Φως πουθενά. Τότε οι ευφυείς σταματούν να κινούνται οριζοντίως, ψάχνουν να βρουν πως οι άγιοι ενεργούσαν στις θλίψεις, πως έκλαιγαν, πως βοούσαν. Προσευχή, ταπείνωση, εμπιστοσύνη και σιωπή μπροστά στα πόδια του Χριστού. Σαν εκείνη την άσημη γυναίκα στην Κάλυμνο,  που έχασε το μοναδικό της κορίτσι 16 χρονών, κι όταν περνούσες έξω από το σπίτι της την άκουγες ν΄ αναστενάζει και να λέει:

Χαλάλιν Σου

Χαλάλιν Σου το παιδί μου Χριστέ μου. Καμιά προσευχή δεν είναι γλυκύτερη από την προσευχή των ταπεινών και πονεμένων ανθρώπων. Των ανθρώπων που δεν κατάλαβαν γιατί έπρεπε τόσο να πικραθούν και ωστόσο καθημερινά επαναλαμβάνουν: Ευλογητός ο Θεός. Ευλογητός ο Θεός ο πικράνας μου την ψυχήν.

            Κύριε Ιησού, πάρε τις θλίψεις και τα δάκρυα όλων μας. Γλύκανε τις πικρές ημέρες μας, αγκάλιασε τον καθέναν από μας. Άσε μας να κουρνιάσουμε σ΄αυτή την αγκαλιά την μόνη πανάγια. Παράβλεψε τα αμαρτήματά μας. Σκέπασε την δυσωδία της ψυχής μας, θεράπευσε τα δόλια πάθιασμένα πάθη μας. Εσύ το μπορείς και μείς το θέλουμε. Κουραστήκαμε πιά.

Προσκυνούμεν Σου τα πάθη Χριστέ, δείξον ημίν και την ένδοξόν  Σου Ανάστασιν! Αμήν.

π. Χρήστος Παναγιωτόπουλος

(Διασκευή για κήρυγμα κειμένου της συγγραφέως κας Μαρίας Μουρζά)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: