• Χρήσιμες ειδήσεις


    Οι ειδήσεις μας!!


    Γιορτή Χριστουγέννων
    Νεανικών Συντροφιών


    Παράκληση για ενίσχυση
    του Φιλοπτώχου ! 


    Ενημερώνεστε για όλες
    τις ανακοινώσεις
    εδώ 
    _____________________
  • Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    2 0 1 6

    ΔΩΡΕΑΝ ΕΔΩ !!


                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

Πέτρες που …μιλάνε


ο

Όταν αποφασίσεις να ταξιδέψεις, μπορείς απλά να δεις,ή να διακρίνεις, ν’ ανακαλύψεις, ‘ισως όχι όσα ένα πετούμενο, ένας γλάρος ή μια μέλισσα, αλλά όσα φτάνει η ψυχή και τα …πόδια σου! Κι όταν πρωτοδείς, τί να πρωτοπείς!;Ποια σκηνή να πρωτοανοίξεις………..
ένας  δρόμος θερινός σαν αεροδιάδρομος ανοιχτός, σχίζει στη μέση τις ομορφιές’ μοιράζονται άλλες απ’ τα δεξιά και άλλες απ’ τ’ αριστερά ζυγιασμένες όχι και με απόλυτη ακρίβεια: γαλάζια ανοίγματα, βράχοι κρεμασμένοι ανάμεσα σε δυο αποχρώσεις του γαλάζιου, τ’ ουρανού και της θάλασσας, πευκοδάση απλόχερα δοσμένα στην δροσιά και την ευωδία!!
Ο δρόμος σκιερός δεν έλεγε να τελειώσει’ από τις σκιές των ορεινών όγκων αμέσως πετάγεσαι στις δροσερές ακρογιαλιές, οι περισσότερες πετρώδεις!

Η πέτρα, βασίλισσα της ακροθαλασσιάς, παντού, άλλοτε  ο μικρότερος κόκκος της άμμου, κι άλλοτε ένας χρωματιστός ογκόλιθος που μοιάζει να κατηφορίζει την πλαγιά και να…που θα σταματήσει μπροστά σ’ ένα άλλο μέγεθος, όχι υψομετρικό  αυτή τη φορά, στης θάλασσας το πλάτος και τα βάθη!

Πέτρες αιωνόβιες, κτιστές ή τυχαίες, που κυλιούνται με το κύμα , θα ζήσουν πέρα από μας εδώ κάτω, χωρίς εμάς να τις πατούμε και ν’ αναζητούμε την ιστορία τους’ άλλοτε τις λένε Παρθενώνα, ή Καρυάτιδες- έμψυχες πέτρες-, άλλοτε Πέλλα, σήμερα Στάγειρα. Η μια πάνω στην άλλη περιμένουν σε αχρησία – όχι σε αχρηστία-τα θαυμαστικά μας για την αρχιτεκτονική τους ευφυία, για την ιστορία που έζησαν( δεν είναι μικρό πράγμα αυτό που έζησαν, να έχουν τον Βρασίδα ή τους Αθηναίους- "συμμάχους" στο κεφάλι τους, και λίγο αργότερα τον Φίλιππο που τις ξερίζωσε και αναδόμησε σχεδόν εκ θεμελίων).

Περήφανα τα Στάγειρα για τον Αριστοτέλη τους, αφήνουν την φιλοσοφία του πάνω στην ακρόπολη όπου είναι κτισμένα’ ένα φυσικό οχυρό  ενισχυμένο με πέτρα έζησε αιώνες ώσπου εξέπνευσε ,κι άφησε πίσω του μόνο την  ζωή της πέτρας, στην αρχαία αγορά, στο Θεσμοφόριο του Φιλίππου και στα παλιότερα ιερά, στα τείχη τεσσάρων περιόδων...Και πιο κάτω , εκεί κοντά στο φυσικό θαλάσσιο οχυρό, επίπεδοι βράχοι, ασπρισμένοι απ’ τους οργισμένους αφρούς και λειασμένοι απ’ το αλάτι και τους αιώνες έχουν δει όλα τα ντοκουμέντα, σωπαίνοντας και σταλάζοντας ακόμη και στην άπνοια θαλασσινό δάκρυ…

Οι Πέτρες…!τις ζήλεψα…μπορεί να κτυπήθηκαν για να διαμορφωθούν ‘ομως ζουν την ιστορία χιλιάδων ανθρώπων, εκατοντάδων αιώνων από πολύ κοντά! εμείς την μαθαίνουμε απ’ τα βιβλία και τις..άσημες πέτρες, αδιάψευστους μάρτυρες γεγονότων!

Οι άνθρωποι χάνονται, χαλιούνται, κάποιες φορές καταστρέφονται- αυτοί αποφασίζουν , αποφασίζουν και για τις πέτρες-αυτές όμως ακόμη και πελεκημένες θα μένουν εκεί, να θυμίζουν ότι ο άνθρωπος όσο δημιουργεί… άλλο τόσο και καταστρέφει.

Ανάμεσά τους δένδρα πυκνά, αγκαλιάζονται στα ψηλά τους κλαδιά και φιλοτεχνούν καταπράσινες αψίδες φυσικής φαντασίας και ωραιότητος’ οξυές, ευκάλυπτοι, συκιές που και που, πουρνάρια, πυκνή βλάστηση που εναλλάσεται με το πάνω γαλάζιο   και το παρακάτω, εκεί που σκάζει το κύμα κι ακούγεται ώς την ακρόπολη.Κουραστικός ο περίπατος με μόνη αποζημίωση την υπέροχη θέα και την θαλασσινή αύρα που ανηφορίζει στον  "αριστο και τέλειο" βράχο.

Είδαμε λοιπόν την ιστορία …στον δρόμο πατημένη, χωρίς τις σελίδες της, πάνω στις πέτρες, ενότητες-ενότητες, στ’ απομεινάρια ακούσαμε τους αιώνες.Είδαμε -μοναδικοί Έλληνες ανάμεσα σε Ισπανούς και Σέρβους-τον περίφημο τάφο – εικάζεται του Αριστοτέλη-..μέχρι που ακούσαμε τον "βάρβαρο" πληθυσμό των λουομένων ν’ απολαμβάνει με υστερία τα ελέη του Θεού και καμμιά φορά χωρίς να Τον ευχαριστεί, γιατί δεν Τον λογαριάζει …

Μόνο ευχαριστιέται, χωρίς να ευχαριστεί.

Ηδονίζεται χωρίς να χορταίνει.

Παίζει με την ζωή χωρίς να λογαριάζει την άλλη,

Βιάζεται να χαρεί, γιατί μια μέρα θα τον βγάλει η γη απ’ το κεφάλι της…και θα τον βάλει στα πόδια της.

Βιάζεται,- παντού βία, ακόμη και στα όμορφα- γιατί δεν ξέρει πως θα ζήσει περισσότερο απ’ τις αθάνατες  πέτρες και τα βράχια που τον φιλοξενούν, όταν τελειώσει την μικρή του ιστορία, άλλοτε σαν πέτρα πελεκημένη, κι άλλοτε σαν βαμβάκι απλωτή, άλλοτε διαμελισμένη σε ανιστόρητα επεισόδια, κι άλλοτε ενιαία που αρχίζει και τελειώνει στον ίδιο σκηνικό χώρο.

Όπως και νάναι το ίδιο τροπάριο συνοδεύει κι εμάς’ αφού γεννήθηκες ποτέ δεν πεθαίνεις, αθάνατος μένεις και διαλέγεις εσύ τον τόπο διαμονής σου, αθάνατη ψυχή, σαν την έμψυχη πέτρα, την μυθιστορηματική…ή

σαν τον " λίθο που τον πέταξαν σαν άχρηστο οι οικοδόμοι, κι αυτός έγινε αγκωνάρι’ όποιος πέσει πάνω σ’ αυτόν τον λίθο θα τσακιστεί, και σε όποιον πέσει ο λίθος θα τον κομματιάσει(Λουκ. 20,17-18)

ή σαν την Πέτρα την ποτίσασα τους διψώντας την ζωή.

Ιωάννα Ιωαννίδου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: