• Χρήσιμες ειδήσεις


    Οι ειδήσεις μας!!


    Παράκληση για ενίσχυση
    του Φιλοπτώχου ! 


    Ενημερώνεστε για όλες
    τις ανακοινώσεις
    εδώ 
    _____________________
  • Ημερολόγιο
    Αγιολόγιο
    Νηστείες

    2 0 1 6

    ΔΩΡΕΑΝ ΕΔΩ !!


                English posts (World flag image: Salvatore Vuono) 



  • Εικονική
    Περιήγηση
     
    Virtual - tour !!

  • Η ενορία μας


    Ο περικαλής ναός μας βρίσκεται στην οδό

    Παπαστράτου 16 &
    Αγίου Στυλιανού 42
    Αθήνα, 11476


    Τηλέφωνο – Φαξ 
    210 – 6464274

    Χάρτες & οδηγίες πρόσβασης
    προς το ναό μας:  Δείτε
    εδώ


     
    Στείλτε μας μήνυμα

    ή στην ηλ. διέυθυνση:
    enas.diabatis at yahoo.gr

    Πιέστε εδώ, αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για μας

ΝΤΕΝΙΖ ΛΕΓΓΡΙ: Η συγκλονιστική ιστορία μιας ανάπηρης ηρωίδας


Denise LegrixΠριν από σαράντα και πλέον χρόνια στη Γαλλία ένα γεγονός συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Ένα κορίτσι πού είχε γεννηθεί το 1910 στη Β. Γαλλία (Νορμανδία) με πολύ μεγάλες αναπηρίες, όχι απλώς επέζησε, αλλά αναδείχθηκε ένας μεγάλος κοινωνικός αφυπνιστής, πού συντέλεσε τα μέγιστα για μια αυξημένη φροντίδα υπέρ των διαφόρων αναπήρων. Στην Ελλάδα το θέμα αυτό παρουσιάσθηκε κυρίως όταν κατά τα έτη 1989-1990 το ενημερωτικό δελτίο του Συλλόγου για τη Μέριμνα των Αναπήρων (Βηθεσδά) παρουσίασε σε συνέχειες την ιστορία αύτη, με τον τίτλο «Ένα καταπληκτικό φαινόμενο, Ντενίζ Λεγγρί». Τα άρθρα αυτά κυκλοφόρησαν αργότερα στο μικρό βιβλίο της Μαρίας Σ. Οίκονομίδου (1993). Ήταν περίληψη του Γαλλικού βιβλίου, πού είχε γράψει ή ηρωίδα DENICE LEGRIX  «Γεννημένη έτσι δα» (Nee comme-ca) το 1960.

Το πράγμα έχει ως έξης. Το κοριτσάκι γεννήθηκε όχι απλώς ανάπηρο, αλλά χωρίς πόδια σχεδόν και χωρίς χέρια, μόνο μικρά απομεινάρια. Μετά τις πρώτες εκπλήξεις και το τρομερό ξάφνιασμα, ή μικρή άρχισε να δείχνει σιγά-σιγά μεγάλη διανοητική ευστροφία, κατόρθωσε να τρώει, να πίνει, να γράφει κρατώντας στο στόμα πότε ένα κουτάλι και πότε ένα μολύβι, ακόμη και να ράβει, προπάντων όμως να ζωγραφίζει.’Όλα αυτά τα εκπληκτικά τα παρουσιάζει με λεπτομέρειες στο βιβλίο της, όπως π.χ. όταν της ζήτησαν να εκθέσει μερικούς πίνακες πού είχε ζωγραφίσει, σε μια έκθεση. Όχι απλώς πήγε πολύς κόσμος, όχι απλώς δέχθηκε πάρα πολλά συγχαρητήρια, αλλά πήρε και βραβείο (αργυρό μετάλλιο}, ενώ ο Νομάρχης την εγκωμίασε για το θάρρος της, τη θέληση και το μεγάλο ταλέντο της.

Από εκεί και πέρα αρχίζει ή γενικότερη αναγνώριση. Κάποτε ο διευθυντής μιας μεγάλης Γκαλερί στο Παρίσι την επισκέφθηκε στο σπίτι της και της πρότεινε να οργανώσουν μια περιοδεία, οπού θα παρουσίαζε όχι μόνο τα έργα ζωγραφικής, αλλά και το πώς γράφει, πώς ράβει κ,λπ. Οι εντυπώσεις ήταν καταπληκτικές. Το πλήθος παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα το απίστευτο αυτό θέαμα. Το 1952 μετά από μια έκθεση ζωγραφικών έργων της στη Μασσαλία, ένας δημοσιογράφος κι ένας γερουσιαστής δήμαρχος, ο Μαϊλλόν, την παρουσιάζουν γενικότερα και ο δήμαρχος αγοράζει ένα από τα έργα της για το μουσείο του. Το 1954 ο Μαρσέλ Γκιλλέτ, διαχειριστής άλλης μεγάλης Γκαλερί, την ενθαρρύνει επίμονα να λάβει μέρος σε άλλη έκθεση. Ή επιτυχία ήταν και πάλι σημαντική και πούλησε πολλά έργα.

Ένας άλλος φιλολογικός της ανάδοχος, ο Αντρε Σουμπιράν, έγραφε: Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μου επίσκεψη στο μικρό της ατελιέ, κοντά στην πλατεία Ιταλίας,οπού πλησίασα με απέραντο σεβασμό αυτό το πλάσμα, πού δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι υπάρχει άλλο «πιο πληγωμένο». Κάθε κίνηση της, κάθε λέξη, κάθε χαμόγελο μαρτυρούσαν ότι ακόμα και το μισό αυτό ανθρώπινο σώμα μπορεί να ζήσει, εάν θέλει, όπως ζουν και οι άλλοι. Τα επιτεύγματα της δυνατής θελήσεως της δεν είναι συνηθισμένα, είναι καταπληκτικά. Το σθένος της εκπλήττει. Με αυτό υπερπηδά όλα τα εμπόδια, ακόμα και να συμπαρίσταται σε άλλους πού είναι αρτιμελείς και όμως συχνά κάμπτονται. Το πνεύμα μπορεί όλα να τα κατορθώσει, ή ψυχή δεσπόζει της ύλης. Όπως λέει ή ίδια: Βοήθησε τον εαυτό σου, ο Ουρανός θα σε βοηθήσει! Ή Ντενίζ βαδίζει το δρόμο της καθιστή, βλέποντας όμως τον εαυτό της όρθιο επικεφαλής μιας σταυροφορίας, με τη ζέση του ενθουσιασμού.

Μετά τα 1960, πού κυκλοφόρησε το βιβλίο της, οι συνεντεύξεις πού της έπαιρναν συνεχίστηκαν και αυξήθηκαν. Μετά από ένα άρθρο γι’ αυτήν στην Humanite, ή ίδια έκλαψε από χαρά. Το τηλέφωνο της έσπαγε από τηλεφωνήματα και το ταχυδρομείο της πλημμύριζε από ενθαρρυντικές επιστολές και συγχαρητήρια. Μετά από μια ραδιοφωνική συνέντευξη στο Ράδιο-Λουξεμβούργου του Παρισιού, ανακαλύπτει την τεράστια επίδραση πού μπορεί να έχουν τα κύματα.Το 1960 επίσης της απονέμεται το αξιόλογο βραβείο «Αλμπερτ Σβάϊτσερ», πού δίδεται σε αναπήρους για το έργο τους, φιλολογικό η επιστημονικό, που μαρτυρεί τις δυνατότητες που μπορεί να έχουν μέσα στην κοινωνία και ξεπερνάει την απραξία και την απογοήτευση. Επακολούθησε γενικός ξεσηκωμός των μέσων πληροφόρησης, ενώ οι δημοσιογράφοι όλων των μέσων πολιορκούν το σπίτι της. Ακόμη και ξένοι δημοσιογράφοι έρχονται αεροπορικώς από μακρινές χώρες για να την συναντήσουν. Η ίδια δεν ευκαιρεί ούτε να γευματίσει. Νιώθει όμως ότι είναι ο πρεσβευτής ή δικηγόρος αναρίθμητων θλιμμένων πλασμάτων και ότι είναι αυτοί που μιλούν με τα δικά της χείλη.

Όταν εμφανίζεται σε δημόσιες συγκεντρώσεις, τα χειροκροτήματα συνοδεύονται από δάκρυα. Πολλά μαντήλια βγαίνουν από τις τσέπες Πολλοί δυστυχισμένοι και απόκληροι της τηλεφωνούν ή της γράφουν και ξεκουράζονται ψυχικά. Ανάπηροι όλων των ειδών μαθαίνουν να μάχονται προσωπικά ενάντια στη δυστυχία τους, ότι δεν πρέπει να «υπάρχουν» μέσα σε κάποιο άσυλο λέγοντας «δεν μπορεί να γίνει τίποτα». Μερικές τέτοιες εξομολογήσεις που παρουσιάζονται στο βιβλίο της, είναι πράγματι συγκλονιστικές. Το θάρρος της και ή πίστη της στη βοήθεια του Θεού κάνουν θαύματα κάθε μέρα.

Το Νοέμβριο του 1963 σε μια επιβλητική τελετή στη Ν. Υόρκη της απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Lane Bruyant, πού απονέμεται σε ευεργέτες της ανθρωπότητας, πού εργάστηκαν για τη βελτίωση της ζωής. Κατά την παραμονή της στις Η.Π.Α. επισκέφθηκε διάφορα ευαγή ιδρύματα σχετικά με αναπήρους και ήρθε σ’ επαφή με ειδικούς για τα θέματα αυτά. Μια μέρα συναντήθηκε με έναν από τους εξοχότερους ορθοπεδικούς, τον William Tolsberg. Σε ένα σημείο της συνάντησης ο γιατρός έμεινε άναυδος βλέποντας την ν’ ανοίγει την τσάντα της, να βγάζει το σημειωματάριο και να κρατάει σημείωση με κάποιο είδος στυλό!
Επιστρέφοντας από τις Η.Π.Α. αντίκρισε με δάκρυα τις γαλλικές ακτές και έσπευσε να επισκεφθεί το κέντρο που είχε ιδρυθεί από τη Νορμανδική"Ένωση Αλληλοβοήθειας στο Monteborg, για ανθρώπους πού εκ φύσεως μειονεκτούσαν, ιδιαίτερα το εργαστήριο «Χαρά και Εργασία».

Το Νοέμβριο του 1962 είχε ξεσπάσει ένα φοβερό δράμα. Μια μάνα σκότωσε το παιδί της, γιατί γεννήθηκε χωρίς χέρια, εξαιτίας του υπνωτικού φαρμάκου θαλιδομίδη πού έπαιρνε όταν ήταν έγκυος. Ακολούθησε γενική κοινωνική αναταραχή, ή οποία κατέληξε στην περιβόητη δίκη της Λιέγης, στο εκεί κακουργιοδικείο, το οποίο παμψηφεί αθώωσε τη φόνισσα μάνα. Μέσα σ’ αύτη την αναταραχή ή Λεγκρί προσκαλείται από τον Αντρέ Σουμπιράν να λάβει μέρος σε διάλεξη πού οργανώνει ο Τύπος για το θέμα αυτό. Αύτη, μετά από κάποιους ενδοιασμούς, δέχεται να πάει. Ή συζήτηση αρχίζει με λαμπρή εισαγωγή από τον γιατρό Σουμπιράν. Τον διαδέχεται ο Ζώρζ Ντυαμελ, ακαδημαϊκός και γιατρός, ο όποιος εξακοντίζει μια συγκινητική συνηγορία για το σεβασμό της ζωής. Ακολούθησε ή Ντενίζ λέγοντας ότι ένα πλάσμα που νιώθει ότι το αγαπούν, προσπαθεί να γίνει χρήσιμο σ’ αυτούς πού το αγαπούν και συγχρόνως αναπτύσσει στο μέγιστο όλες τις ικανότητες του. Και τελείωσε με τη φράση: «Διακηρύσσω, βεβαιώνω ότι είμαι ευτυχής πού ζω»!! Κατόπιν έλαβε το λόγο ο αξιόλογος κληρικός και ψυχολόγος Μάρκ Όραιζόν, ο όποιος τόνισε: «Εάν έπρεπε κανείς ν’ αφήσει να πεθαίνει ή να εξαλείψει κάθε παιδί μη φυσιολογικό, με την πρόφαση ότι θα υποφέρει πάρα πολύ, δεν θα έπρεπε τότε να φτάσει στο σημείο να σκοτώνει κάθε παιδί για το όποιο δεν μπορεί να ξέρει εκ των προτέρων, μήπως γίνει πολιομυελιτικό η κάτι παρόμοιο;…»

Πολλοί ανάπηροι και παραπληγικοί ενισχύθηκαν από τα λόγια της, τις εμπειρίες της, τις εξομολογήσεις της.’Ένας απ αυτούς, ο Ζάν Ρομπέρ, πού ή πολιομυελίτιδα τον είχε αφήσει εντελώς παράλυτο από την ηλικία των τριών ετών, αλλά με πίστη και σθένος σπούδασε, ταξίδεψε και τέλος έγραψε αξιόλογο βιβλίο με τις εμπειρίες του και με τίτλο «Στην άκρη των ορίων» (Au fil des bofies).

Ή πορεία συνεχίζεται, ο μαραθώνιος της πίστεως και της αγάπης εξακολουθεί. Το Νοέμβριο του 1962 ο Jean Luc, διευθυντής προγραμμάτων στο Ράδιο Λουξεμβούργο, αποφάσισε να λανσάρει την «Επιχείρηση ή Ελπίδα», με σκοπό να δημιουργηθεί ένα κέντρο για βρέφη που γεννήθηκαν ανάπηρα η με δυσπλασίες. Μόνο στην κλήση πού απηύθυνε ή Λεγκρί στην τηλεόραση, συγκεντρώθηκαν τετρακόσια εκατομμύρια παλαιά φράγκα για παιδιά πού μειονεκτούν.

Έξι χρόνια μετά την υπόθεση της Λιέγης, πέντε χρόνια μετά την «Επιχείρηση ή Ελπίδα», στις 24 Ιανουαρίου 1968 εγκαινιάστηκε από τον Marcel Jeanneney, υπουργό Κοινωνικής Προνοίας, το περίπτερο Denise Legrixe στο Εθνικό Ινστιτούτο Έπαναπροσαρμογης. Ο ίδιος υπουργός παρασημοφόρησε την ηρωίδα της μεγάλης αυτής νίκης – όπως γράφτηκε – με το σταυρό του αξιωματικού της Τάξεως της Εθνικής Αξίας, ενώ είχε ήδη ανακηρυχθεί και ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής. Όταν το πήρε, ψιθύρισε; «Δεν αξίζω απολύτως τίποτα». Όμως και σε άλλη περίπτωση βεβαίωσε: «Είμαι απόλυτα ευτυχής». Και άλλοτε είπε: «Αρνούμενος ο άνθρωπος τον Θεό, ανοίγει την πόρτα στο κακό». Και σε’ άλλη περίπτωση: «Να ζούμε ανακαλύπτοντας μέσα στους εαυτούς μας και δια των εαυτών μας τους θαμμένους θησαυρούς. Να ζούμε διότι αγαπούμε».

Μετά το βιβλίο της το αυτοβιογραφικό πού αναφέραμε (1960), έγραψε και δύο αλλά συμπληρωματικά για τις περαιτέρω προσπάθειες της, και στο τελευταίο κάνει την έξης αφιέρωση στους γονείς των δυσμελικών παιδιών με’ τη φράση του

Πρόσεξε αυτό το μικρό πλάσμα,
είναι πολύ μεγάλο, κλείνει μέσα του τον Θεό».

του Ηλία Δημητρίου-φιλολόγου

περιοδικό Τόλμη

 

Πηγή

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: